verse

7.1.256

चौपाई
ਸਖਿ ਸਬ ਕੌਤੁਕ ਦੇਖਨਿਹਾਰੇ। ਜੇਠ ਕਹਾਵਤ ਹਿਤੂ ਹਮਾਰੇ।।
ਕੋਉ ਨ ਬੁਝਾਇ ਕਹਇ ਗੁਰ ਪਾਹੀਂ। ਏ ਬਾਲਕ ਅਸਿ ਹਠ ਭਲਿ ਨਾਹੀਂ।।
ਰਾਵਨ ਬਾਨ ਛੁਆ ਨਹਿਂ ਚਾਪਾ। ਹਾਰੇ ਸਕਲ ਭੂਪ ਕਰਿ ਦਾਪਾ।।
ਸੋ ਧਨੁ ਰਾਜਕੁਅ ਕਰ ਦੇਹੀਂ। ਬਾਲ ਮਰਾਲ ਕਿ ਮਂਦਰ ਲੇਹੀਂ।।
ਭੂਪ ਸਯਾਨਪ ਸਕਲ ਸਿਰਾਨੀ। ਸਖਿ ਬਿਧਿ ਗਤਿ ਕਛੁ ਜਾਤਿ ਨ ਜਾਨੀ।।
ਬੋਲੀ ਚਤੁਰ ਸਖੀ ਮਰਿਦੁ ਬਾਨੀ। ਤੇਜਵਂਤ ਲਘੁ ਗਨਿਅ ਨ ਰਾਨੀ।।
ਕਹਕੁਂਭਜ ਕਹਸਿਂਧੁ ਅਪਾਰਾ। ਸੋਸ਼ੇਉ ਸੁਜਸੁ ਸਕਲ ਸਂਸਾਰਾ।।
ਰਬਿ ਮਂਡਲ ਦੇਖਤ ਲਘੁ ਲਾਗਾ। ਉਦਯਤਾਸੁ ਤਿਭੁਵਨ ਤਮ ਭਾਗਾ।।

7.1.255

चौपाई
ਨਰਿਪਨ੍ਹ ਕੇਰਿ ਆਸਾ ਨਿਸਿ ਨਾਸੀ। ਬਚਨ ਨਖਤ ਅਵਲੀ ਨ ਪ੍ਰਕਾਸੀ।।
ਮਾਨੀ ਮਹਿਪ ਕੁਮੁਦ ਸਕੁਚਾਨੇ। ਕਪਟੀ ਭੂਪ ਉਲੂਕ ਲੁਕਾਨੇ।।
ਭਏ ਬਿਸੋਕ ਕੋਕ ਮੁਨਿ ਦੇਵਾ। ਬਰਿਸਹਿਂ ਸੁਮਨ ਜਨਾਵਹਿਂ ਸੇਵਾ।।
ਗੁਰ ਪਦ ਬਂਦਿ ਸਹਿਤ ਅਨੁਰਾਗਾ। ਰਾਮ ਮੁਨਿਨ੍ਹ ਸਨ ਆਯਸੁ ਮਾਗਾ।।
ਸਹਜਹਿਂ ਚਲੇ ਸਕਲ ਜਗ ਸ੍ਵਾਮੀ। ਮਤ੍ਤ ਮਂਜੁ ਬਰ ਕੁਂਜਰ ਗਾਮੀ।।
ਚਲਤ ਰਾਮ ਸਬ ਪੁਰ ਨਰ ਨਾਰੀ। ਪੁਲਕ ਪੂਰਿ ਤਨ ਭਏ ਸੁਖਾਰੀ।।
ਬਂਦਿ ਪਿਤਰ ਸੁਰ ਸੁਕਰਿਤ ਸਾਰੇ। ਜੌਂ ਕਛੁ ਪੁਨ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਉ ਹਮਾਰੇ।।
ਤੌ ਸਿਵਧਨੁ ਮਰਿਨਾਲ ਕੀ ਨਾਈਂ। ਤੋਰਹੁਰਾਮ ਗਨੇਸ ਗੋਸਾਈਂ।।

7.1.254

चौपाई
ਲਖਨ ਸਕੋਪ ਬਚਨ ਜੇ ਬੋਲੇ। ਡਗਮਗਾਨਿ ਮਹਿ ਦਿਗ੍ਗਜ ਡੋਲੇ।।
ਸਕਲ ਲੋਕ ਸਬ ਭੂਪ ਡੇਰਾਨੇ। ਸਿਯ ਹਿਯਹਰਸ਼ੁ ਜਨਕੁ ਸਕੁਚਾਨੇ।।
ਗੁਰ ਰਘੁਪਤਿ ਸਬ ਮੁਨਿ ਮਨ ਮਾਹੀਂ। ਮੁਦਿਤ ਭਏ ਪੁਨਿ ਪੁਨਿ ਪੁਲਕਾਹੀਂ।।
ਸਯਨਹਿਂ ਰਘੁਪਤਿ ਲਖਨੁ ਨੇਵਾਰੇ। ਪ੍ਰੇਮ ਸਮੇਤ ਨਿਕਟ ਬੈਠਾਰੇ।।
ਬਿਸ੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਸਮਯ ਸੁਭ ਜਾਨੀ। ਬੋਲੇ ਅਤਿ ਸਨੇਹਮਯ ਬਾਨੀ।।
ਉਠਹੁ ਰਾਮ ਭਂਜਹੁ ਭਵਚਾਪਾ। ਮੇਟਹੁ ਤਾਤ ਜਨਕ ਪਰਿਤਾਪਾ।।
ਸੁਨਿ ਗੁਰੁ ਬਚਨ ਚਰਨ ਸਿਰੁ ਨਾਵਾ। ਹਰਸ਼ੁ ਬਿਸ਼ਾਦੁ ਨ ਕਛੁ ਉਰ ਆਵਾ।।
ਠਾਢ਼ੇ ਭਏ ਉਠਿ ਸਹਜ ਸੁਭਾਏ ਠਵਨਿ ਜੁਬਾ ਮਰਿਗਰਾਜੁ ਲਜਾਏ।

7.1.253

चौपाई
ਰਘੁਬਂਸਿਨ੍ਹ ਮਹੁਜਹਕੋਉ ਹੋਈ। ਤੇਹਿਂ ਸਮਾਜ ਅਸ ਕਹਇ ਨ ਕੋਈ।।
ਕਹੀ ਜਨਕ ਜਸਿ ਅਨੁਚਿਤ ਬਾਨੀ। ਬਿਦ੍ਯਮਾਨ ਰਘੁਕੁਲ ਮਨਿ ਜਾਨੀ।।
ਸੁਨਹੁ ਭਾਨੁਕੁਲ ਪਂਕਜ ਭਾਨੂ। ਕਹਉਸੁਭਾਉ ਨ ਕਛੁ ਅਭਿਮਾਨੂ।।
ਜੌ ਤੁਮ੍ਹਾਰਿ ਅਨੁਸਾਸਨ ਪਾਵੌਂ। ਕਂਦੁਕ ਇਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡ ਉਠਾਵੌਂ।।
ਕਾਚੇ ਘਟ ਜਿਮਿ ਡਾਰੌਂ ਫੋਰੀ। ਸਕਉਮੇਰੁ ਮੂਲਕ ਜਿਮਿ ਤੋਰੀ।।
ਤਵ ਪ੍ਰਤਾਪ ਮਹਿਮਾ ਭਗਵਾਨਾ। ਕੋ ਬਾਪੁਰੋ ਪਿਨਾਕ ਪੁਰਾਨਾ।।
ਨਾਥ ਜਾਨਿ ਅਸ ਆਯਸੁ ਹੋਊ। ਕੌਤੁਕੁ ਕਰੌਂ ਬਿਲੋਕਿਅ ਸੋਊ।।
ਕਮਲ ਨਾਲ ਜਿਮਿ ਚਾਫ ਚਢ਼ਾਵੌਂ। ਜੋਜਨ ਸਤ ਪ੍ਰਮਾਨ ਲੈ ਧਾਵੌਂ।।

7.1.252

चौपाई
ਕਹਹੁ ਕਾਹਿ ਯਹੁ ਲਾਭੁ ਨ ਭਾਵਾ। ਕਾਹੁਨ ਸਂਕਰ ਚਾਪ ਚਢ਼ਾਵਾ।।
ਰਹਉ ਚਢ਼ਾਉਬ ਤੋਰਬ ਭਾਈ। ਤਿਲੁ ਭਰਿ ਭੂਮਿ ਨ ਸਕੇ ਛਡ਼ਾਈ।।
ਅਬ ਜਨਿ ਕੋਉ ਮਾਖੈ ਭਟ ਮਾਨੀ। ਬੀਰ ਬਿਹੀਨ ਮਹੀ ਮੈਂ ਜਾਨੀ।।
ਤਜਹੁ ਆਸ ਨਿਜ ਨਿਜ ਗਰਿਹ ਜਾਹੂ। ਲਿਖਾ ਨ ਬਿਧਿ ਬੈਦੇਹਿ ਬਿਬਾਹੂ।।
ਸੁਕਰਿਤ ਜਾਇ ਜੌਂ ਪਨੁ ਪਰਿਹਰਊ ਕੁਅਿ ਕੁਆਰਿ ਰਹਉ ਕਾ ਕਰਊ।
ਜੋ ਜਨਤੇਉਬਿਨੁ ਭਟ ਭੁਬਿ ਭਾਈ। ਤੌ ਪਨੁ ਕਰਿ ਹੋਤੇਉਨ ਹਾਈ।।
ਜਨਕ ਬਚਨ ਸੁਨਿ ਸਬ ਨਰ ਨਾਰੀ। ਦੇਖਿ ਜਾਨਕਿਹਿ ਭਏ ਦੁਖਾਰੀ।।
ਮਾਖੇ ਲਖਨੁ ਕੁਟਿਲ ਭਇਭੌਂਹੇਂ। ਰਦਪਟ ਫਰਕਤ ਨਯਨ ਰਿਸੌਂਹੇਂ।।

7.1.251

चौपाई
ਭੂਪ ਸਹਸ ਦਸ ਏਕਹਿ ਬਾਰਾ। ਲਗੇ ਉਠਾਵਨ ਟਰਇ ਨ ਟਾਰਾ।।
ਡਗਇ ਨ ਸਂਭੁ ਸਰਾਸਨ ਕੈਸੇਂ। ਕਾਮੀ ਬਚਨ ਸਤੀ ਮਨੁ ਜੈਸੇਂ।।
ਸਬ ਨਰਿਪ ਭਏ ਜੋਗੁ ਉਪਹਾਸੀ। ਜੈਸੇਂ ਬਿਨੁ ਬਿਰਾਗ ਸਂਨ੍ਯਾਸੀ।।
ਕੀਰਤਿ ਬਿਜਯ ਬੀਰਤਾ ਭਾਰੀ। ਚਲੇ ਚਾਪ ਕਰ ਬਰਬਸ ਹਾਰੀ।।
ਸ਼੍ਰੀਹਤ ਭਏ ਹਾਰਿ ਹਿਯਰਾਜਾ। ਬੈਠੇ ਨਿਜ ਨਿਜ ਜਾਇ ਸਮਾਜਾ।।
ਨਰਿਪਨ੍ਹ ਬਿਲੋਕਿ ਜਨਕੁ ਅਕੁਲਾਨੇ। ਬੋਲੇ ਬਚਨ ਰੋਸ਼ ਜਨੁ ਸਾਨੇ।।
ਦੀਪ ਦੀਪ ਕੇ ਭੂਪਤਿ ਨਾਨਾ। ਆਏ ਸੁਨਿ ਹਮ ਜੋ ਪਨੁ ਠਾਨਾ।।
ਦੇਵ ਦਨੁਜ ਧਰਿ ਮਨੁਜ ਸਰੀਰਾ। ਬਿਪੁਲ ਬੀਰ ਆਏ ਰਨਧੀਰਾ।।

7.1.250

चौपाई
ਨਰਿਪ ਭੁਜਬਲ ਬਿਧੁ ਸਿਵਧਨੁ ਰਾਹੂ। ਗਰੁਅ ਕਠੋਰ ਬਿਦਿਤ ਸਬ ਕਾਹੂ।।
ਰਾਵਨੁ ਬਾਨੁ ਮਹਾਭਟ ਭਾਰੇ। ਦੇਖਿ ਸਰਾਸਨ ਗਵਿਂ ਸਿਧਾਰੇ।।
ਸੋਇ ਪੁਰਾਰਿ ਕੋਦਂਡੁ ਕਠੋਰਾ। ਰਾਜ ਸਮਾਜ ਆਜੁ ਜੋਇ ਤੋਰਾ।।
ਤ੍ਰਿਭੁਵਨ ਜਯ ਸਮੇਤ ਬੈਦੇਹੀ।।ਬਿਨਹਿਂ ਬਿਚਾਰ ਬਰਇ ਹਠਿ ਤੇਹੀ।।
ਸੁਨਿ ਪਨ ਸਕਲ ਭੂਪ ਅਭਿਲਾਸ਼ੇ। ਭਟਮਾਨੀ ਅਤਿਸਯ ਮਨ ਮਾਖੇ।।
ਪਰਿਕਰ ਬਾਿ ਉਠੇ ਅਕੁਲਾਈ। ਚਲੇ ਇਸ਼੍ਟਦੇਵਨ੍ਹ ਸਿਰ ਨਾਈ।।
ਤਮਕਿ ਤਾਕਿ ਤਕਿ ਸਿਵਧਨੁ ਧਰਹੀਂ। ਉਠਇ ਨ ਕੋਟਿ ਭਾਿ ਬਲੁ ਕਰਹੀਂ।।
ਜਿਨ੍ਹ ਕੇ ਕਛੁ ਬਿਚਾਰੁ ਮਨ ਮਾਹੀਂ। ਚਾਪ ਸਮੀਪ ਮਹੀਪ ਨ ਜਾਹੀਂ।।

7.1.249

चौपाई
ਰਾਮ ਰੂਪੁ ਅਰੁ ਸਿਯ ਛਬਿ ਦੇਖੇਂ। ਨਰ ਨਾਰਿਨ੍ਹ ਪਰਿਹਰੀਂ ਨਿਮੇਸ਼ੇਂ।।
ਸੋਚਹਿਂ ਸਕਲ ਕਹਤ ਸਕੁਚਾਹੀਂ। ਬਿਧਿ ਸਨ ਬਿਨਯ ਕਰਹਿਂ ਮਨ ਮਾਹੀਂ।।
ਹਰੁ ਬਿਧਿ ਬੇਗਿ ਜਨਕ ਜਡ਼ਤਾਈ। ਮਤਿ ਹਮਾਰਿ ਅਸਿ ਦੇਹਿ ਸੁਹਾਈ।।
ਬਿਨੁ ਬਿਚਾਰ ਪਨੁ ਤਜਿ ਨਰਨਾਹੁ। ਸੀਯ ਰਾਮ ਕਰ ਕਰੈ ਬਿਬਾਹੂ।।
ਜਗ ਭਲ ਕਹਹਿ ਭਾਵ ਸਬ ਕਾਹੂ। ਹਠ ਕੀਨ੍ਹੇ ਅਂਤਹੁਉਰ ਦਾਹੂ।।
ਏਹਿਂ ਲਾਲਸਾਮਗਨ ਸਬ ਲੋਗੂ। ਬਰੁ ਸਾਰੋ ਜਾਨਕੀ ਜੋਗੂ।।
ਤਬ ਬਂਦੀਜਨ ਜਨਕ ਬੌਲਾਏ। ਬਿਰਿਦਾਵਲੀ ਕਹਤ ਚਲਿ ਆਏ।।
ਕਹ ਨਰਿਪ ਜਾਇ ਕਹਹੁ ਪਨ ਮੋਰਾ। ਚਲੇ ਭਾਟ ਹਿਯਹਰਸ਼ੁ ਨ ਥੋਰਾ।।

7.1.248

चौपाई
ਚਲਿਂ ਸਂਗ ਲੈ ਸਖੀਂ ਸਯਾਨੀ। ਗਾਵਤ ਗੀਤ ਮਨੋਹਰ ਬਾਨੀ।।
ਸੋਹ ਨਵਲ ਤਨੁ ਸੁਂਦਰ ਸਾਰੀ। ਜਗਤ ਜਨਨਿ ਅਤੁਲਿਤ ਛਬਿ ਭਾਰੀ।।
ਭੂਸ਼ਨ ਸਕਲ ਸੁਦੇਸ ਸੁਹਾਏ। ਅਂਗ ਅਂਗ ਰਚਿ ਸਖਿਨ੍ਹ ਬਨਾਏ।।
ਰਂਗਭੂਮਿ ਜਬ ਸਿਯ ਪਗੁ ਧਾਰੀ। ਦੇਖਿ ਰੂਪ ਮੋਹੇ ਨਰ ਨਾਰੀ।।
ਹਰਸ਼ਿ ਸੁਰਨ੍ਹ ਦੁਂਦੁਭੀਂ ਬਜਾਈ। ਬਰਸ਼ਿ ਪ੍ਰਸੂਨ ਅਪਛਰਾ ਗਾਈ।।
ਪਾਨਿ ਸਰੋਜ ਸੋਹ ਜਯਮਾਲਾ। ਅਵਚਟ ਚਿਤਏ ਸਕਲ ਭੁਆਲਾ।।
ਸੀਯ ਚਕਿਤ ਚਿਤ ਰਾਮਹਿ ਚਾਹਾ। ਭਏ ਮੋਹਬਸ ਸਬ ਨਰਨਾਹਾ।।
ਮੁਨਿ ਸਮੀਪ ਦੇਖੇ ਦੋਉ ਭਾਈ। ਲਗੇ ਲਲਕਿ ਲੋਚਨ ਨਿਧਿ ਪਾਈ।।

7.1.247

चौपाई
ਸਿਯ ਸੋਭਾ ਨਹਿਂ ਜਾਇ ਬਖਾਨੀ। ਜਗਦਂਬਿਕਾ ਰੂਪ ਗੁਨ ਖਾਨੀ।।
ਉਪਮਾ ਸਕਲ ਮੋਹਿ ਲਘੁ ਲਾਗੀਂ। ਪ੍ਰਾਕਰਿਤ ਨਾਰਿ ਅਂਗ ਅਨੁਰਾਗੀਂ।।
ਸਿਯ ਬਰਨਿਅ ਤੇਇ ਉਪਮਾ ਦੇਈ। ਕੁਕਬਿ ਕਹਾਇ ਅਜਸੁ ਕੋ ਲੇਈ।।
ਜੌ ਪਟਤਰਿਅ ਤੀਯ ਸਮ ਸੀਯਾ। ਜਗ ਅਸਿ ਜੁਬਤਿ ਕਹਾਕਮਨੀਯਾ।।
ਗਿਰਾ ਮੁਖਰ ਤਨ ਅਰਧ ਭਵਾਨੀ। ਰਤਿ ਅਤਿ ਦੁਖਿਤ ਅਤਨੁ ਪਤਿ ਜਾਨੀ।।
ਬਿਸ਼ ਬਾਰੁਨੀ ਬਂਧੁ ਪ੍ਰਿਯ ਜੇਹੀ। ਕਹਿਅ ਰਮਾਸਮ ਕਿਮਿ ਬੈਦੇਹੀ।।
ਜੌ ਛਬਿ ਸੁਧਾ ਪਯੋਨਿਧਿ ਹੋਈ। ਪਰਮ ਰੂਪਮਯ ਕਚ੍ਛਪ ਸੋਈ।।
ਸੋਭਾ ਰਜੁ ਮਂਦਰੁ ਸਿਂਗਾਰੂ। ਮਥੈ ਪਾਨਿ ਪਂਕਜ ਨਿਜ ਮਾਰੂ।।

Pages

Subscribe to RSS - verse