चौपाई
ગરજહિં ગજ ઘંટા ધુનિ ઘોરા। રથ રવ બાજિ હિંસ ચહુ ઓરા।।
નિદરિ ઘનહિ ઘુર્મ્મરહિં નિસાના। નિજ પરાઇ કછુ સુનિઅ ન કાના।।
મહા ભીર ભૂપતિ કે દ્વારેં। રજ હોઇ જાઇ પષાન પબારેં।।
ચઢ઼ી અટારિન્હ દેખહિં નારીં। લિંએઆરતી મંગલ થારી।।
ગાવહિં ગીત મનોહર નાના। અતિ આનંદુ ન જાઇ બખાના।।
તબ સુમંત્ર દુઇ સ્પંદન સાજી। જોતે રબિ હય નિંદક બાજી।।
દોઉ રથ રુચિર ભૂપ પહિં આને। નહિં સારદ પહિં જાહિં બખાને।।
રાજ સમાજુ એક રથ સાજા। દૂસર તેજ પુંજ અતિ ભ્રાજા।।

चौपाई
બાે બિરદ બીર રન ગાઢ઼ે। નિકસિ ભએ પુર બાહેર ઠાઢ઼ે।।
ફેરહિં ચતુર તુરગ ગતિ નાના। હરષહિં સુનિ સુનિ પવન નિસાના।।
રથ સારથિન્હ બિચિત્ર બનાએ। ધ્વજ પતાક મનિ ભૂષન લાએ।।
ચવ ચારુ કિંકિન ધુનિ કરહી। ભાનુ જાન સોભા અપહરહીં।।
સાવરન અગનિત હય હોતે। તે તિન્હ રથન્હ સારથિન્હ જોતે।।
સુંદર સકલ અલંકૃત સોહે। જિન્હહિ બિલોકત મુનિ મન મોહે।।
જે જલ ચલહિં થલહિ કી નાઈ। ટાપ ન બૂડ઼ બેગ અધિકાઈ।।
અસ્ત્ર સસ્ત્ર સબુ સાજુ બનાઈ। રથી સારથિન્હ લિએ બોલાઈ।।

चौपाई
જહતહજૂથ જૂથ મિલિ ભામિનિ। સજિ નવ સપ્ત સકલ દુતિ દામિનિ।।
બિધુબદનીં મૃગ સાવક લોચનિ। નિજ સરુપ રતિ માનુ બિમોચનિ।।
ગાવહિં મંગલ મંજુલ બાનીં। સુનિકલ રવ કલકંઠિ લજાનીં।।
ભૂપ ભવન કિમિ જાઇ બખાના। બિસ્વ બિમોહન રચેઉ બિતાના।।
મંગલ દ્રબ્ય મનોહર નાના। રાજત બાજત બિપુલ નિસાના।।
કતહુબિરિદ બંદી ઉચ્ચરહીં। કતહુબેદ ધુનિ ભૂસુર કરહીં।।
ગાવહિં સુંદરિ મંગલ ગીતા। લૈ લૈ નામુ રામુ અરુ સીતા।।
બહુત ઉછાહુ ભવનુ અતિ થોરા। માનહુઉમગિ ચલા ચહુ ઓરા।।

चौपाई
રાજા સબુ રનિવાસ બોલાઈ। જનક પત્રિકા બાચિ સુનાઈ।।
સુનિ સંદેસુ સકલ હરષાનીં। અપર કથા સબ ભૂપ બખાનીં।।
પ્રેમ પ્રફુલ્લિત રાજહિં રાની। મનહુસિખિનિ સુનિ બારિદ બની।।
મુદિત અસીસ દેહિં ગુરુ નારીં। અતિ આનંદ મગન મહતારીં।।
લેહિં પરસ્પર અતિ પ્રિય પાતી। હૃદયલગાઇ જુડ઼ાવહિં છાતી।।
રામ લખન કૈ કીરતિ કરની। બારહિં બાર ભૂપબર બરની।।
મુનિ પ્રસાદુ કહિ દ્વાર સિધાએ। રાનિન્હ તબ મહિદેવ બોલાએ।।
દિએ દાન આનંદ સમેતા। ચલે બિપ્રબર આસિષ દેતા।।

चौपाई
સુનિ સરોષ ભૃગુનાયકુ આએ। બહુત ભાિ તિન્હ આિ દેખાએ।।
દેખિ રામ બલુ નિજ ધનુ દીન્હા। કરિ બહુ બિનય ગવનુ બન કીન્હા।।
રાજન રામુ અતુલબલ જૈસેં। તેજ નિધાન લખનુ પુનિ તૈસેં।।
કંપહિ ભૂપ બિલોકત જાકેં। જિમિ ગજ હરિ કિસોર કે તાકેં।।
દેવ દેખિ તવ બાલક દોઊ। અબ ન આિ તર આવત કોઊ।।
દૂત બચન રચના પ્રિય લાગી। પ્રેમ પ્રતાપ બીર રસ પાગી।।
સભા સમેત રાઉ અનુરાગે। દૂતન્હ દેન નિછાવરિ લાગે।।
કહિ અનીતિ તે મૂદહિં કાના। ધરમુ બિચારિ સબહિં સુખ માના।।