छंद
પરસત પદ પાવન સોક નસાવન પ્રગટ ભઈ તપપુંજ સહી।
દેખત રઘુનાયક જન સુખ દાયક સનમુખ હોઇ કર જોરિ રહી।।
અતિ પ્રેમ અધીરા પુલક સરીરા મુખ નહિં આવઇ બચન કહી।
અતિસય બડ઼ભાગી ચરનન્હિ લાગી જુગલ નયન જલધાર બહી।।
ધીરજુ મન કીન્હા પ્રભુ કહુચીન્હા રઘુપતિ કૃપાભગતિ પાઈ।
અતિ નિર્મલ બાનીં અસ્તુતિ ઠાની ગ્યાનગમ્ય જય રઘુરાઈ।।
મૈ નારિ અપાવન પ્રભુ જગ પાવન રાવન રિપુ જન સુખદાઈ।
રાજીવ બિલોચન ભવ ભય મોચન પાહિ પાહિ સરનહિં આઈ।।
મુનિ શ્રાપ જો દીન્હા અતિ ભલ કીન્હા પરમ અનુગ્રહ મૈં માના।

चौपाई
અરુન નયન ઉર બાહુ બિસાલા। નીલ જલજ તનુ સ્યામ તમાલા।।
કટિ પટ પીત કસેં બર ભાથા। રુચિર ચાપ સાયક દુહુહાથા।।
સ્યામ ગૌર સુંદર દોઉ ભાઈ। બિસ્બામિત્ર મહાનિધિ પાઈ।।
પ્રભુ બ્રહ્મન્યદેવ મૈ જાના। મોહિ નિતિ પિતા તજેહુ ભગવાના।।
ચલે જાત મુનિ દીન્હિ દિખાઈ। સુનિ તાડ઼કા ક્રોધ કરિ ધાઈ।।
એકહિં બાન પ્રાન હરિ લીન્હા। દીન જાનિ તેહિ નિજ પદ દીન્હા।।
તબ રિષિ નિજ નાથહિ જિયચીન્હી। બિદ્યાનિધિ કહુબિદ્યા દીન્હી।।
જાતે લાગ ન છુધા પિપાસા। અતુલિત બલ તનુ તેજ પ્રકાસા।।

चौपाई
મુનિ આગમન સુના જબ રાજા। મિલન ગયઊ લૈ બિપ્ર સમાજા।।
કરિ દંડવત મુનિહિ સનમાની। નિજ આસન બૈઠારેન્હિ આની।।
ચરન પખારિ કીન્હિ અતિ પૂજા। મો સમ આજુ ધન્ય નહિં દૂજા।।
બિબિધ ભાિ ભોજન કરવાવા। મુનિવર હૃદયહરષ અતિ પાવા।।
પુનિ ચરનનિ મેલે સુત ચારી। રામ દેખિ મુનિ દેહ બિસારી।।
ભએ મગન દેખત મુખ સોભા। જનુ ચકોર પૂરન સસિ લોભા।।
તબ મન હરષિ બચન કહ રાઊ। મુનિ અસ કૃપા ન કીન્હિહુ કાઊ।।
કેહિ કારન આગમન તુમ્હારા। કહહુ સો કરત ન લાવઉબારા।।
અસુર સમૂહ સતાવહિં મોહી। મૈ જાચન આયઉનૃપ તોહી।।

चौपाई
બંધુ સખા સંગ લેહિં બોલાઈ। બન મૃગયા નિત ખેલહિં જાઈ।।
પાવન મૃગ મારહિં જિયજાની। દિન પ્રતિ નૃપહિ દેખાવહિં આની।।
જે મૃગ રામ બાન કે મારે। તે તનુ તજિ સુરલોક સિધારે।।
અનુજ સખા સ ભોજન કરહીં। માતુ પિતા અગ્યા અનુસરહીં।।
જેહિ બિધિ સુખી હોહિં પુર લોગા। કરહિં કૃપાનિધિ સોઇ સંજોગા।।
બેદ પુરાન સુનહિં મન લાઈ। આપુ કહહિં અનુજન્હ સમુઝાઈ।।
પ્રાતકાલ ઉઠિ કૈ રઘુનાથા। માતુ પિતા ગુરુ નાવહિં માથા।।
આયસુ માગિ કરહિં પુર કાજા। દેખિ ચરિત હરષઇ મન રાજા।।

चौपाई
બાલચરિત હરિ બહુબિધિ કીન્હા। અતિ અનંદ દાસન્હ કહદીન્હા।।
કછુક કાલ બીતેં સબ ભાઈ। બડ઼ે ભએ પરિજન સુખદાઈ।।
ચૂડ઼ાકરન કીન્હ ગુરુ જાઈ। બિપ્રન્હ પુનિ દછિના બહુ પાઈ।।
પરમ મનોહર ચરિત અપારા। કરત ફિરત ચારિઉ સુકુમારા।।
મન ક્રમ બચન અગોચર જોઈ। દસરથ અજિર બિચર પ્રભુ સોઈ।।
ભોજન કરત બોલ જબ રાજા। નહિં આવત તજિ બાલ સમાજા।।
કૌસલ્યા જબ બોલન જાઈ। ઠુમકુ ઠુમકુ પ્રભુ ચલહિં પરાઈ।।
નિગમ નેતિ સિવ અંત ન પાવા। તાહિ ધરૈ જનની હઠિ ધાવા।।
ધૂરસ ધૂરિ ભરેં તનુ આએ। ભૂપતિ બિહસિ ગોદ બૈઠાએ।।