verse

7.2.255

चौपाई
ਸਬ ਕਹੁਸੁਖਦ ਰਾਮ ਅਭਿਸ਼ੇਕੂ। ਮਂਗਲ ਮੋਦ ਮੂਲ ਮਗ ਏਕੂ।।
ਕੇਹਿ ਬਿਧਿ ਅਵਧ ਚਲਹਿਂ ਰਘੁਰਾਊ। ਕਹਹੁ ਸਮੁਝਿ ਸੋਇ ਕਰਿਅ ਉਪਾਊ।।
ਸਬ ਸਾਦਰ ਸੁਨਿ ਮੁਨਿਬਰ ਬਾਨੀ। ਨਯ ਪਰਮਾਰਥ ਸ੍ਵਾਰਥ ਸਾਨੀ।।
ਉਤਰੁ ਨ ਆਵ ਲੋਗ ਭਏ ਭੋਰੇ। ਤਬ ਸਿਰੁ ਨਾਇ ਭਰਤ ਕਰ ਜੋਰੇ।।
ਭਾਨੁਬਂਸ ਭਏ ਭੂਪ ਘਨੇਰੇ। ਅਧਿਕ ਏਕ ਤੇਂ ਏਕ ਬਡ਼ੇਰੇ।।
ਜਨਮੁ ਹੇਤੁ ਸਬ ਕਹਪਿਤੁ ਮਾਤਾ। ਕਰਮ ਸੁਭਾਸੁਭ ਦੇਇ ਬਿਧਾਤਾ।।
ਦਲਿ ਦੁਖ ਸਜਇ ਸਕਲ ਕਲ੍ਯਾਨਾ। ਅਸ ਅਸੀਸ ਰਾਉਰਿ ਜਗੁ ਜਾਨਾ।।
ਸੋ ਗੋਸਾਇਬਿਧਿ ਗਤਿ ਜੇਹਿਂ ਛੇਂਕੀ। ਸਕਇ ਕੋ ਟਾਰਿ ਟੇਕ ਜੋ ਟੇਕੀ।।

7.2.254

चौपाई
ਬੋਲੇ ਮੁਨਿਬਰੁ ਸਮਯ ਸਮਾਨਾ। ਸੁਨਹੁ ਸਭਾਸਦ ਭਰਤ ਸੁਜਾਨਾ।।
ਧਰਮ ਧੁਰੀਨ ਭਾਨੁਕੁਲ ਭਾਨੂ। ਰਾਜਾ ਰਾਮੁ ਸ੍ਵਬਸ ਭਗਵਾਨੂ।।
ਸਤ੍ਯਸਂਧ ਪਾਲਕ ਸ਼੍ਰੁਤਿ ਸੇਤੂ। ਰਾਮ ਜਨਮੁ ਜਗ ਮਂਗਲ ਹੇਤੂ।।
ਗੁਰ ਪਿਤੁ ਮਾਤੁ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰੀ। ਖਲ ਦਲੁ ਦਲਨ ਦੇਵ ਹਿਤਕਾਰੀ।।
ਨੀਤਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਰਮਾਰਥ ਸ੍ਵਾਰਥੁ। ਕੋਉ ਨ ਰਾਮ ਸਮ ਜਾਨ ਜਥਾਰਥੁ।।
ਬਿਧਿ ਹਰਿ ਹਰੁ ਸਸਿ ਰਬਿ ਦਿਸਿਪਾਲਾ। ਮਾਯਾ ਜੀਵ ਕਰਮ ਕੁਲਿ ਕਾਲਾ।।
ਅਹਿਪ ਮਹਿਪ ਜਹਲਗਿ ਪ੍ਰਭੁਤਾਈ। ਜੋਗ ਸਿਦ੍ਧਿ ਨਿਗਮਾਗਮ ਗਾਈ।।
ਕਰਿ ਬਿਚਾਰ ਜਿਂਯਦੇਖਹੁ ਨੀਕੇਂ। ਰਾਮ ਰਜਾਇ ਸੀਸ ਸਬਹੀ ਕੇਂ।।

7.2.253

चौपाई
ਕੀਨ੍ਹੀ ਮਾਤੁ ਮਿਸ ਕਾਲ ਕੁਚਾਲੀ। ਈਤਿ ਭੀਤਿ ਜਸ ਪਾਕਤ ਸਾਲੀ।।
ਕੇਹਿ ਬਿਧਿ ਹੋਇ ਰਾਮ ਅਭਿਸ਼ੇਕੂ। ਮੋਹਿ ਅਵਕਲਤ ਉਪਾਉ ਨ ਏਕੂ।।
ਅਵਸਿ ਫਿਰਹਿਂ ਗੁਰ ਆਯਸੁ ਮਾਨੀ। ਮੁਨਿ ਪੁਨਿ ਕਹਬ ਰਾਮ ਰੁਚਿ ਜਾਨੀ।।
ਮਾਤੁ ਕਹੇਹੁਬਹੁਰਹਿਂ ਰਘੁਰਾਊ। ਰਾਮ ਜਨਨਿ ਹਠ ਕਰਬਿ ਕਿ ਕਾਊ।।
ਮੋਹਿ ਅਨੁਚਰ ਕਰ ਕੇਤਿਕ ਬਾਤਾ। ਤੇਹਿ ਮਹਕੁਸਮਉ ਬਾਮ ਬਿਧਾਤਾ।।
ਜੌਂ ਹਠ ਕਰਉਤ ਨਿਪਟ ਕੁਕਰਮੂ। ਹਰਗਿਰਿ ਤੇਂ ਗੁਰੁ ਸੇਵਕ ਧਰਮੂ।।
ਏਕਉ ਜੁਗੁਤਿ ਨ ਮਨ ਠਹਰਾਨੀ। ਸੋਚਤ ਭਰਤਹਿ ਰੈਨਿ ਬਿਹਾਨੀ।।
ਪ੍ਰਾਤ ਨਹਾਇ ਪ੍ਰਭੁਹਿ ਸਿਰ ਨਾਈ। ਬੈਠਤ ਪਠਏ ਰਿਸ਼ਯਬੋਲਾਈ।।

7.2.252

चौपाई
ਪੁਰ ਜਨ ਨਾਰਿ ਮਗਨ ਅਤਿ ਪ੍ਰੀਤੀ। ਬਾਸਰ ਜਾਹਿਂ ਪਲਕ ਸਮ ਬੀਤੀ।।
ਸੀਯ ਸਾਸੁ ਪ੍ਰਤਿ ਬੇਸ਼ ਬਨਾਈ। ਸਾਦਰ ਕਰਇ ਸਰਿਸ ਸੇਵਕਾਈ।।
ਲਖਾ ਨ ਮਰਮੁ ਰਾਮ ਬਿਨੁ ਕਾਹੂ ਮਾਯਾ ਸਬ ਸਿਯ ਮਾਯਾ ਮਾਹੂ।
ਸੀਯਸਾਸੁ ਸੇਵਾ ਬਸ ਕੀਨ੍ਹੀਂ। ਤਿਨ੍ਹ ਲਹਿ ਸੁਖ ਸਿਖ ਆਸਿਸ਼ ਦੀਨ੍ਹੀਂ।।
ਲਖਿ ਸਿਯ ਸਹਿਤ ਸਰਲ ਦੋਉ ਭਾਈ। ਕੁਟਿਲ ਰਾਨਿ ਪਛਿਤਾਨਿ ਅਘਾਈ।।
ਅਵਨਿ ਜਮਹਿ ਜਾਚਤਿ ਕੈਕੇਈ। ਮਹਿ ਨ ਬੀਚੁ ਬਿਧਿ ਮੀਚੁ ਨ ਦੇਈ।।
ਲੋਕਹੁਬੇਦ ਬਿਦਿਤ ਕਬਿ ਕਹਹੀਂ। ਰਾਮ ਬਿਮੁਖ ਥਲੁ ਨਰਕ ਨ ਲਹਹੀਂ।।
ਯਹੁ ਸਂਸਉ ਸਬ ਕੇ ਮਨ ਮਾਹੀਂ। ਰਾਮ ਗਵਨੁ ਬਿਧਿ ਅਵਧ ਕਿ ਨਾਹੀਂ।।

7.2.251

चौपाई
ਤੁਮ੍ਹ ਪ੍ਰਿਯ ਪਾਹੁਨੇ ਬਨ ਪਗੁ ਧਾਰੇ। ਸੇਵਾ ਜੋਗੁ ਨ ਭਾਗ ਹਮਾਰੇ।।
ਦੇਬ ਕਾਹ ਹਮ ਤੁਮ੍ਹਹਿ ਗੋਸਾ। ਈਧਨੁ ਪਾਤ ਕਿਰਾਤ ਮਿਤਾਈ।।
ਯਹ ਹਮਾਰਿ ਅਤਿ ਬਡ਼ਿ ਸੇਵਕਾਈ। ਲੇਹਿ ਨ ਬਾਸਨ ਬਸਨ ਚੋਰਾਈ।।
ਹਮ ਜਡ਼ ਜੀਵ ਜੀਵ ਗਨ ਘਾਤੀ। ਕੁਟਿਲ ਕੁਚਾਲੀ ਕੁਮਤਿ ਕੁਜਾਤੀ।।
ਪਾਪ ਕਰਤ ਨਿਸਿ ਬਾਸਰ ਜਾਹੀਂ। ਨਹਿਂ ਪਟ ਕਟਿ ਨਹਿ ਪੇਟ ਅਘਾਹੀਂ।।
ਸਪੋਨੇਹੁਧਰਮ ਬੁਦ੍ਧਿ ਕਸ ਕਾਊ। ਯਹ ਰਘੁਨਂਦਨ ਦਰਸ ਪ੍ਰਭਾਊ।।
ਜਬ ਤੇਂ ਪ੍ਰਭੁ ਪਦ ਪਦੁਮ ਨਿਹਾਰੇ। ਮਿਟੇ ਦੁਸਹ ਦੁਖ ਦੋਸ਼ ਹਮਾਰੇ।।
ਬਚਨ ਸੁਨਤ ਪੁਰਜਨ ਅਨੁਰਾਗੇ। ਤਿਨ੍ਹ ਕੇ ਭਾਗ ਸਰਾਹਨ ਲਾਗੇ।।

7.2.250

चौपाई
ਕੋਲ ਕਿਰਾਤ ਭਿਲ੍ਲ ਬਨਬਾਸੀ। ਮਧੁ ਸੁਚਿ ਸੁਂਦਰ ਸ੍ਵਾਦੁ ਸੁਧਾ ਸੀ।।
ਭਰਿ ਭਰਿ ਪਰਨ ਪੁਟੀਂ ਰਚਿ ਰੁਰੀ। ਕਂਦ ਮੂਲ ਫਲ ਅਂਕੁਰ ਜੂਰੀ।।
ਸਬਹਿ ਦੇਹਿਂ ਕਰਿ ਬਿਨਯ ਪ੍ਰਨਾਮਾ। ਕਹਿ ਕਹਿ ਸ੍ਵਾਦ ਭੇਦ ਗੁਨ ਨਾਮਾ।।
ਦੇਹਿਂ ਲੋਗ ਬਹੁ ਮੋਲ ਨ ਲੇਹੀਂ। ਫੇਰਤ ਰਾਮ ਦੋਹਾਈ ਦੇਹੀਂ।।
ਕਹਹਿਂ ਸਨੇਹ ਮਗਨ ਮਰਿਦੁ ਬਾਨੀ। ਮਾਨਤ ਸਾਧੁ ਪੇਮ ਪਹਿਚਾਨੀ।।
ਤੁਮ੍ਹ ਸੁਕਰਿਤੀ ਹਮ ਨੀਚ ਨਿਸ਼ਾਦਾ। ਪਾਵਾ ਦਰਸਨੁ ਰਾਮ ਪ੍ਰਸਾਦਾ।।
ਹਮਹਿ ਅਗਮ ਅਤਿ ਦਰਸੁ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ। ਜਸ ਮਰੁ ਧਰਨਿ ਦੇਵਧੁਨਿ ਧਾਰਾ।।
ਰਾਮ ਕਰਿਪਾਲ ਨਿਸ਼ਾਦ ਨੇਵਾਜਾ। ਪਰਿਜਨ ਪ੍ਰਜਉ ਚਹਿਅ ਜਸ ਰਾਜਾ।।

7.2.249

चौपाई
ਰਾਮ ਬਚਨ ਸੁਨਿ ਸਭਯ ਸਮਾਜੂ। ਜਨੁ ਜਲਨਿਧਿ ਮਹੁਬਿਕਲ ਜਹਾਜੂ।।
ਸੁਨਿ ਗੁਰ ਗਿਰਾ ਸੁਮਂਗਲ ਮੂਲਾ। ਭਯਉ ਮਨਹੁਮਾਰੁਤ ਅਨੁਕੁਲਾ।।
ਪਾਵਨ ਪਯਤਿਹੁਕਾਲ ਨਹਾਹੀਂ। ਜੋ ਬਿਲੋਕਿ ਅਂਘ ਓਘ ਨਸਾਹੀਂ।।
ਮਂਗਲਮੂਰਤਿ ਲੋਚਨ ਭਰਿ ਭਰਿ। ਨਿਰਖਹਿਂ ਹਰਸ਼ਿ ਦਂਡਵਤ ਕਰਿ ਕਰਿ।।
ਰਾਮ ਸੈਲ ਬਨ ਦੇਖਨ ਜਾਹੀਂ। ਜਹਸੁਖ ਸਕਲ ਸਕਲ ਦੁਖ ਨਾਹੀਂ।।
ਝਰਨਾ ਝਰਿਹਿਂ ਸੁਧਾਸਮ ਬਾਰੀ। ਤ੍ਰਿਬਿਧ ਤਾਪਹਰ ਤ੍ਰਿਬਿਧ ਬਯਾਰੀ।।
ਬਿਟਪ ਬੇਲਿ ਤਰਿਨ ਅਗਨਿਤ ਜਾਤੀ। ਫਲ ਪ੍ਰਸੂਨ ਪਲ੍ਲਵ ਬਹੁ ਭਾੀ।।
ਸੁਂਦਰ ਸਿਲਾ ਸੁਖਦ ਤਰੁ ਛਾਹੀਂ। ਜਾਇ ਬਰਨਿ ਬਨ ਛਬਿ ਕੇਹਿ ਪਾਹੀਂ।।

7.2.248

चौपाई
ਕਰਿ ਪਿਤੁ ਕ੍ਰਿਯਾ ਬੇਦ ਜਸਿ ਬਰਨੀ। ਭੇ ਪੁਨੀਤ ਪਾਤਕ ਤਮ ਤਰਨੀ।।
ਜਾਸੁ ਨਾਮ ਪਾਵਕ ਅਘ ਤੂਲਾ। ਸੁਮਿਰਤ ਸਕਲ ਸੁਮਂਗਲ ਮੂਲਾ।।
ਸੁਦ੍ਧ ਸੋ ਭਯਉ ਸਾਧੁ ਸਂਮਤ ਅਸ। ਤੀਰਥ ਆਵਾਹਨ ਸੁਰਸਰਿ ਜਸ।।
ਸੁਦ੍ਧ ਭਏਦੁਇ ਬਾਸਰ ਬੀਤੇ। ਬੋਲੇ ਗੁਰ ਸਨ ਰਾਮ ਪਿਰੀਤੇ।।
ਨਾਥ ਲੋਗ ਸਬ ਨਿਪਟ ਦੁਖਾਰੀ। ਕਂਦ ਮੂਲ ਫਲ ਅਂਬੁ ਅਹਾਰੀ।।
ਸਾਨੁਜ ਭਰਤੁ ਸਚਿਵ ਸਬ ਮਾਤਾ। ਦੇਖਿ ਮੋਹਿ ਪਲ ਜਿਮਿ ਜੁਗ ਜਾਤਾ।।
ਸਬ ਸਮੇਤ ਪੁਰ ਧਾਰਿਅ ਪਾਊ। ਆਪੁ ਇਹਾਅਮਰਾਵਤਿ ਰਾਊ।।
ਬਹੁਤ ਕਹੇਉਸਬ ਕਿਯਉਢਿਠਾਈ। ਉਚਿਤ ਹੋਇ ਤਸ ਕਰਿਅ ਗੋਸਾ।।

7.2.247

चौपाई
ਬਿਕਲ ਸਨੇਹਸੀਯ ਸਬ ਰਾਨੀਂ। ਬੈਠਨ ਸਬਹਿ ਕਹੇਉ ਗੁਰ ਗ੍ਯਾਨੀਂ।।
ਕਹਿ ਜਗ ਗਤਿ ਮਾਯਿਕ ਮੁਨਿਨਾਥਾ। ਕਹੇ ਕਛੁਕ ਪਰਮਾਰਥ ਗਾਥਾ।।
ਨਰਿਪ ਕਰ ਸੁਰਪੁਰ ਗਵਨੁ ਸੁਨਾਵਾ। ਸੁਨਿ ਰਘੁਨਾਥ ਦੁਸਹ ਦੁਖੁ ਪਾਵਾ।।
ਮਰਨ ਹੇਤੁ ਨਿਜ ਨੇਹੁ ਬਿਚਾਰੀ। ਭੇ ਅਤਿ ਬਿਕਲ ਧੀਰ ਧੁਰ ਧਾਰੀ।।
ਕੁਲਿਸ ਕਠੋਰ ਸੁਨਤ ਕਟੁ ਬਾਨੀ। ਬਿਲਪਤ ਲਖਨ ਸੀਯ ਸਬ ਰਾਨੀ।।
ਸੋਕ ਬਿਕਲ ਅਤਿ ਸਕਲ ਸਮਾਜੂ। ਮਾਨਹੁਰਾਜੁ ਅਕਾਜੇਉ ਆਜੂ।।
ਮੁਨਿਬਰ ਬਹੁਰਿ ਰਾਮ ਸਮੁਝਾਏ। ਸਹਿਤ ਸਮਾਜ ਸੁਸਰਿਤ ਨਹਾਏ।।
ਬ੍ਰਤੁ ਨਿਰਂਬੁ ਤੇਹਿ ਦਿਨ ਪ੍ਰਭੁ ਕੀਨ੍ਹਾ। ਮੁਨਿਹੁ ਕਹੇਂ ਜਲੁ ਕਾਹੁਨ ਲੀਨ੍ਹਾ।।

7.2.246

चौपाई
ਸੀਯ ਆਇ ਮੁਨਿਬਰ ਪਗ ਲਾਗੀ। ਉਚਿਤ ਅਸੀਸ ਲਹੀ ਮਨ ਮਾਗੀ।।
ਗੁਰਪਤਿਨਿਹਿ ਮੁਨਿਤਿਯਨ੍ਹ ਸਮੇਤਾ। ਮਿਲੀ ਪੇਮੁ ਕਹਿ ਜਾਇ ਨ ਜੇਤਾ।।
ਬਂਦਿ ਬਂਦਿ ਪਗ ਸਿਯ ਸਬਹੀ ਕੇ। ਆਸਿਰਬਚਨ ਲਹੇ ਪ੍ਰਿਯ ਜੀ ਕੇ।।
ਸਾਸੁ ਸਕਲ ਜਬ ਸੀਯਨਿਹਾਰੀਂ। ਮੂਦੇ ਨਯਨ ਸਹਮਿ ਸੁਕੁਮਾਰੀਂ।।
ਪਰੀਂ ਬਧਿਕ ਬਸ ਮਨਹੁਮਰਾਲੀਂ। ਕਾਹ ਕੀਨ੍ਹ ਕਰਤਾਰ ਕੁਚਾਲੀਂ।।
ਤਿਨ੍ਹ ਸਿਯ ਨਿਰਖਿ ਨਿਪਟ ਦੁਖੁ ਪਾਵਾ। ਸੋ ਸਬੁ ਸਹਿਅ ਜੋ ਦੈਉ ਸਹਾਵਾ।।
ਜਨਕਸੁਤਾ ਤਬ ਉਰ ਧਰਿ ਧੀਰਾ। ਨੀਲ ਨਲਿਨ ਲੋਯਨ ਭਰਿ ਨੀਰਾ।।
ਮਿਲੀ ਸਕਲ ਸਾਸੁਨ੍ਹ ਸਿਯ ਜਾਈ। ਤੇਹਿ ਅਵਸਰ ਕਰੁਨਾ ਮਹਿ ਛਾਈ।।

Pages

Subscribe to RSS - verse