verse

7.2.265

चौपाई
ਸੁਰ ਗਨ ਸਹਿਤ ਸਭਯ ਸੁਰਰਾਜੂ। ਸੋਚਹਿਂ ਚਾਹਤ ਹੋਨ ਅਕਾਜੂ।।
ਬਨਤ ਉਪਾਉ ਕਰਤ ਕਛੁ ਨਾਹੀਂ। ਰਾਮ ਸਰਨ ਸਬ ਗੇ ਮਨ ਮਾਹੀਂ।।
ਬਹੁਰਿ ਬਿਚਾਰਿ ਪਰਸ੍ਪਰ ਕਹਹੀਂ। ਰਘੁਪਤਿ ਭਗਤ ਭਗਤਿ ਬਸ ਅਹਹੀਂ।
ਸੁਧਿ ਕਰਿ ਅਂਬਰੀਸ਼ ਦੁਰਬਾਸਾ। ਭੇ ਸੁਰ ਸੁਰਪਤਿ ਨਿਪਟ ਨਿਰਾਸਾ।।
ਸਹੇ ਸੁਰਨ੍ਹ ਬਹੁ ਕਾਲ ਬਿਸ਼ਾਦਾ। ਨਰਹਰਿ ਕਿਏ ਪ੍ਰਗਟ ਪ੍ਰਹਲਾਦਾ।।
ਲਗਿ ਲਗਿ ਕਾਨ ਕਹਹਿਂ ਧੁਨਿ ਮਾਥਾ। ਅਬ ਸੁਰ ਕਾਜ ਭਰਤ ਕੇ ਹਾਥਾ।।
ਆਨ ਉਪਾਉ ਨ ਦੇਖਿਅ ਦੇਵਾ। ਮਾਨਤ ਰਾਮੁ ਸੁਸੇਵਕ ਸੇਵਾ।।
ਹਿਯਸਪੇਮ ਸੁਮਿਰਹੁ ਸਬ ਭਰਤਹਿ। ਨਿਜ ਗੁਨ ਸੀਲ ਰਾਮ ਬਸ ਕਰਤਹਿ।।

7.2.264

चौपाई
ਕਹਉਸੁਭਾਉ ਸਤ੍ਯ ਸਿਵ ਸਾਖੀ। ਭਰਤ ਭੂਮਿ ਰਹ ਰਾਉਰਿ ਰਾਖੀ।।
ਤਾਤ ਕੁਤਰਕ ਕਰਹੁ ਜਨਿ ਜਾਏ ਬੈਰ ਪੇਮ ਨਹਿ ਦੁਰਇ ਦੁਰਾਏ।
ਮੁਨਿ ਗਨ ਨਿਕਟ ਬਿਹਗ ਮਰਿਗ ਜਾਹੀਂ। ਬਾਧਕ ਬਧਿਕ ਬਿਲੋਕਿ ਪਰਾਹੀਂ।।
ਹਿਤ ਅਨਹਿਤ ਪਸੁ ਪਚ੍ਛਿਉ ਜਾਨਾ। ਮਾਨੁਸ਼ ਤਨੁ ਗੁਨ ਗ੍ਯਾਨ ਨਿਧਾਨਾ।।
ਤਾਤ ਤੁਮ੍ਹਹਿ ਮੈਂ ਜਾਨਉਨੀਕੇਂ। ਕਰੌਂ ਕਾਹ ਅਸਮਂਜਸ ਜੀਕੇਂ।।
ਰਾਖੇਉ ਰਾਯਸਤ੍ਯ ਮੋਹਿ ਤ੍ਯਾਗੀ। ਤਨੁ ਪਰਿਹਰੇਉ ਪੇਮ ਪਨ ਲਾਗੀ।।
ਤਾਸੁ ਬਚਨ ਮੇਟਤ ਮਨ ਸੋਚੂ। ਤੇਹਿ ਤੇਂ ਅਧਿਕ ਤੁਮ੍ਹਾਰ ਸੋਚੂ।।
ਤਾ ਪਰ ਗੁਰ ਮੋਹਿ ਆਯਸੁ ਦੀਨ੍ਹਾ। ਅਵਸਿ ਜੋ ਕਹਹੁ ਚਹਉਸੋਇ ਕੀਨ੍ਹਾ।।

7.2.263

चौपाई
ਸੁਨਿ ਅਤਿ ਬਿਕਲ ਭਰਤ ਬਰ ਬਾਨੀ। ਆਰਤਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਬਿਨਯ ਨਯ ਸਾਨੀ।।
ਸੋਕ ਮਗਨ ਸਬ ਸਭਾਖਭਾਰੂ। ਮਨਹੁਕਮਲ ਬਨ ਪਰੇਉ ਤੁਸਾਰੂ।।
ਕਹਿ ਅਨੇਕ ਬਿਧਿ ਕਥਾ ਪੁਰਾਨੀ। ਭਰਤ ਪ੍ਰਬੋਧੁ ਕੀਨ੍ਹ ਮੁਨਿ ਗ੍ਯਾਨੀ।।
ਬੋਲੇ ਉਚਿਤ ਬਚਨ ਰਘੁਨਂਦੂ। ਦਿਨਕਰ ਕੁਲ ਕੈਰਵ ਬਨ ਚਂਦੂ।।
ਤਾਤ ਜਾ ਜਿਯਕਰਹੁ ਗਲਾਨੀ। ਈਸ ਅਧੀਨ ਜੀਵ ਗਤਿ ਜਾਨੀ।।
ਤੀਨਿ ਕਾਲ ਤਿਭੁਅਨ ਮਤ ਮੋਰੇਂ। ਪੁਨ੍ਯਸਿਲੋਕ ਤਾਤ ਤਰ ਤੋਰੇ।।
ਉਰ ਆਨਤ ਤੁਮ੍ਹ ਪਰ ਕੁਟਿਲਾਈ। ਜਾਇ ਲੋਕੁ ਪਰਲੋਕੁ ਨਸਾਈ।।
ਦੋਸੁ ਦੇਹਿਂ ਜਨਨਿਹਿ ਜਡ਼ ਤੇਈ। ਜਿਨ੍ਹ ਗੁਰ ਸਾਧੁ ਸਭਾ ਨਹਿਂ ਸੇਈ।।

7.2.262

चौपाई
ਭੂਪਤਿ ਮਰਨ ਪੇਮ ਪਨੁ ਰਾਖੀ। ਜਨਨੀ ਕੁਮਤਿ ਜਗਤੁ ਸਬੁ ਸਾਖੀ।।
ਦੇਖਿ ਨ ਜਾਹਿ ਬਿਕਲ ਮਹਤਾਰੀ। ਜਰਹਿਂ ਦੁਸਹ ਜਰ ਪੁਰ ਨਰ ਨਾਰੀ।।
ਮਹੀਂ ਸਕਲ ਅਨਰਥ ਕਰ ਮੂਲਾ। ਸੋ ਸੁਨਿ ਸਮੁਝਿ ਸਹਿਉਸਬ ਸੂਲਾ।।
ਸੁਨਿ ਬਨ ਗਵਨੁ ਕੀਨ੍ਹ ਰਘੁਨਾਥਾ। ਕਰਿ ਮੁਨਿ ਬੇਸ਼ ਲਖਨ ਸਿਯ ਸਾਥਾ।।
ਬਿਨੁ ਪਾਨਹਿਨ੍ਹ ਪਯਾਦੇਹਿ ਪਾਏ ਸਂਕਰੁ ਸਾਖਿ ਰਹੇਉਏਹਿ ਘਾਏ।
ਬਹੁਰਿ ਨਿਹਾਰ ਨਿਸ਼ਾਦ ਸਨੇਹੂ। ਕੁਲਿਸ ਕਠਿਨ ਉਰ ਭਯਉ ਨ ਬੇਹੂ।।
ਅਬ ਸਬੁ ਆਿਨ੍ਹ ਦੇਖੇਉਆਈ। ਜਿਅਤ ਜੀਵ ਜਡ਼ ਸਬਇ ਸਹਾਈ।।
ਜਿਨ੍ਹਹਿ ਨਿਰਖਿ ਮਗ ਸਾਿਨਿ ਬੀਛੀ। ਤਜਹਿਂ ਬਿਸ਼ਮ ਬਿਸ਼ੁ ਤਾਮਸ ਤੀਛੀ।।

7.2.261

चौपाई
ਬਿਧਿ ਨ ਸਕੇਉ ਸਹਿ ਮੋਰ ਦੁਲਾਰਾ। ਨੀਚ ਬੀਚੁ ਜਨਨੀ ਮਿਸ ਪਾਰਾ।
ਯਹਉ ਕਹਤ ਮੋਹਿ ਆਜੁ ਨ ਸੋਭਾ। ਅਪਨੀਂ ਸਮੁਝਿ ਸਾਧੁ ਸੁਚਿ ਕੋ ਭਾ।।
ਮਾਤੁ ਮਂਦਿ ਮੈਂ ਸਾਧੁ ਸੁਚਾਲੀ। ਉਰ ਅਸ ਆਨਤ ਕੋਟਿ ਕੁਚਾਲੀ।।
ਫਰਇ ਕਿ ਕੋਦਵ ਬਾਲਿ ਸੁਸਾਲੀ। ਮੁਕੁਤਾ ਪ੍ਰਸਵ ਕਿ ਸਂਬੁਕ ਕਾਲੀ।।
ਸਪਨੇਹੁਦੋਸਕ ਲੇਸੁ ਨ ਕਾਹੂ। ਮੋਰ ਅਭਾਗ ਉਦਧਿ ਅਵਗਾਹੂ।।
ਬਿਨੁ ਸਮੁਝੇਂ ਨਿਜ ਅਘ ਪਰਿਪਾਕੂ। ਜਾਰਿਉਜਾਯਜਨਨਿ ਕਹਿ ਕਾਕੂ।।
ਹਰਿਦਯਹੇਰਿ ਹਾਰੇਉਸਬ ਓਰਾ। ਏਕਹਿ ਭਾਿ ਭਲੇਹਿਂ ਭਲ ਮੋਰਾ।।
ਗੁਰ ਗੋਸਾਇਸਾਹਿਬ ਸਿਯ ਰਾਮੂ। ਲਾਗਤ ਮੋਹਿ ਨੀਕ ਪਰਿਨਾਮੂ।।

7.2.260

चौपाई
ਸੁਨਿ ਮੁਨਿ ਬਚਨ ਰਾਮ ਰੁਖ ਪਾਈ। ਗੁਰੁ ਸਾਹਿਬ ਅਨੁਕੂਲ ਅਘਾਈ।।
ਲਖਿ ਅਪਨੇ ਸਿਰ ਸਬੁ ਛਰੁ ਭਾਰੂ। ਕਹਿ ਨ ਸਕਹਿਂ ਕਛੁ ਕਰਹਿਂ ਬਿਚਾਰੂ।।
ਪੁਲਕਿ ਸਰੀਰ ਸਭਾਭਏ ਠਾਢੇਂ। ਨੀਰਜ ਨਯਨ ਨੇਹ ਜਲ ਬਾਢ਼ੇਂ।।
ਕਹਬ ਮੋਰ ਮੁਨਿਨਾਥ ਨਿਬਾਹਾ। ਏਹਿ ਤੇਂ ਅਧਿਕ ਕਹੌਂ ਮੈਂ ਕਾਹਾ।
ਮੈਂ ਜਾਨਉਨਿਜ ਨਾਥ ਸੁਭਾਊ। ਅਪਰਾਧਿਹੁ ਪਰ ਕੋਹ ਨ ਕਾਊ।।
ਮੋ ਪਰ ਕਰਿਪਾ ਸਨੇਹ ਬਿਸੇਸ਼ੀ। ਖੇਲਤ ਖੁਨਿਸ ਨ ਕਬਹੂਦੇਖੀ।।
ਸਿਸੁਪਨ ਤੇਮ ਪਰਿਹਰੇਉਨ ਸਂਗੂ। ਕਬਹੁਨ ਕੀਨ੍ਹ ਮੋਰ ਮਨ ਭਂਗੂ।।
ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੁ ਕਰਿਪਾ ਰੀਤਿ ਜਿਯਜੋਹੀ। ਹਾਰੇਹੁਖੇਲ ਜਿਤਾਵਹਿਂ ਮੋਹੀ।।

7.2.259

चौपाई
ਗੁਰੁ ਅਨੁਰਾਗ ਭਰਤ ਪਰ ਦੇਖੀ। ਰਾਮ ਹ੍ਦਯਆਨਂਦੁ ਬਿਸੇਸ਼ੀ।।
ਭਰਤਹਿ ਧਰਮ ਧੁਰਂਧਰ ਜਾਨੀ। ਨਿਜ ਸੇਵਕ ਤਨ ਮਾਨਸ ਬਾਨੀ।।
ਬੋਲੇ ਗੁਰ ਆਯਸ ਅਨੁਕੂਲਾ। ਬਚਨ ਮਂਜੁ ਮਰਿਦੁ ਮਂਗਲਮੂਲਾ।।
ਨਾਥ ਸਪਥ ਪਿਤੁ ਚਰਨ ਦੋਹਾਈ। ਭਯਉ ਨ ਭੁਅਨ ਭਰਤ ਸਮ ਭਾਈ।।
ਜੇ ਗੁਰ ਪਦ ਅਂਬੁਜ ਅਨੁਰਾਗੀ। ਤੇ ਲੋਕਹੁਬੇਦਹੁਬਡ਼ਭਾਗੀ।।
ਰਾਉਰ ਜਾ ਪਰ ਅਸ ਅਨੁਰਾਗੂ। ਕੋ ਕਹਿ ਸਕਇ ਭਰਤ ਕਰ ਭਾਗੂ।।
ਲਖਿ ਲਘੁ ਬਂਧੁ ਬੁਦ੍ਧਿ ਸਕੁਚਾਈ। ਕਰਤ ਬਦਨ ਪਰ ਭਰਤ ਬਡ਼ਾਈ।।
ਭਰਤੁ ਕਹਹੀਂ ਸੋਇ ਕਿਏਭਲਾਈ। ਅਸ ਕਹਿ ਰਾਮ ਰਹੇ ਅਰਗਾਈ।।

7.2.258

चौपाई
ਆਰਤ ਕਹਹਿਂ ਬਿਚਾਰਿ ਨ ਕਾਊ। ਸੂਝ ਜੂਆਰਿਹਿ ਆਪਨ ਦਾਊ।।
ਸੁਨਿ ਮੁਨਿ ਬਚਨ ਕਹਤ ਰਘੁਰਾਊ। ਨਾਥ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇਹਿ ਹਾਥ ਉਪਾਊ।।
ਸਬ ਕਰ ਹਿਤ ਰੁਖ ਰਾਉਰਿ ਰਾਖੇਂ। ਆਯਸੁ ਕਿਏਮੁਦਿਤ ਫੁਰ ਭਾਸ਼ੇਂ।।
ਪ੍ਰਥਮ ਜੋ ਆਯਸੁ ਮੋ ਕਹੁਹੋਈ। ਮਾਥੇਂ ਮਾਨਿ ਕਰੌ ਸਿਖ ਸੋਈ।।
ਪੁਨਿ ਜੇਹਿ ਕਹਜਸ ਕਹਬ ਗੋਸਾਈਂ। ਸੋ ਸਬ ਭਾਿ ਘਟਿਹਿ ਸੇਵਕਾਈਂ।।
ਕਹ ਮੁਨਿ ਰਾਮ ਸਤ੍ਯ ਤੁਮ੍ਹ ਭਾਸ਼ਾ। ਭਰਤ ਸਨੇਹਬਿਚਾਰੁ ਨ ਰਾਖਾ।।
ਤੇਹਿ ਤੇਂ ਕਹਉਬਹੋਰਿ ਬਹੋਰੀ। ਭਰਤ ਭਗਤਿ ਬਸ ਭਇ ਮਤਿ ਮੋਰੀ।।
ਮੋਰੇਂ ਜਾਨ ਭਰਤ ਰੁਚਿ ਰਾਖਿ। ਜੋ ਕੀਜਿਅ ਸੋ ਸੁਭ ਸਿਵ ਸਾਖੀ।।

7.2.257

चौपाई
ਭਰਤ ਬਚਨ ਸੁਨਿ ਦੇਖਿ ਸਨੇਹੂ। ਸਭਾ ਸਹਿਤ ਮੁਨਿ ਭਏ ਬਿਦੇਹੂ।।
ਭਰਤ ਮਹਾ ਮਹਿਮਾ ਜਲਰਾਸੀ। ਮੁਨਿ ਮਤਿ ਠਾਢ਼ਿ ਤੀਰ ਅਬਲਾ ਸੀ।।
ਗਾ ਚਹ ਪਾਰ ਜਤਨੁ ਹਿਯਹੇਰਾ। ਪਾਵਤਿ ਨਾਵ ਨ ਬੋਹਿਤੁ ਬੇਰਾ।।
ਔਰੁ ਕਰਿਹਿ ਕੋ ਭਰਤ ਬਡ਼ਾਈ। ਸਰਸੀ ਸੀਪਿ ਕਿ ਸਿਂਧੁ ਸਮਾਈ।।
ਭਰਤੁ ਮੁਨਿਹਿ ਮਨ ਭੀਤਰ ਭਾਏ। ਸਹਿਤ ਸਮਾਜ ਰਾਮ ਪਹਿਂ ਆਏ।।
ਪ੍ਰਭੁ ਪ੍ਰਨਾਮੁ ਕਰਿ ਦੀਨ੍ਹ ਸੁਆਸਨੁ। ਬੈਠੇ ਸਬ ਸੁਨਿ ਮੁਨਿ ਅਨੁਸਾਸਨੁ।।
ਬੋਲੇ ਮੁਨਿਬਰੁ ਬਚਨ ਬਿਚਾਰੀ। ਦੇਸ ਕਾਲ ਅਵਸਰ ਅਨੁਹਾਰੀ।।
ਸੁਨਹੁ ਰਾਮ ਸਰਬਗ੍ਯ ਸੁਜਾਨਾ। ਧਰਮ ਨੀਤਿ ਗੁਨ ਗ੍ਯਾਨ ਨਿਧਾਨਾ।।

7.2.256

चौपाई
ਤਾਤ ਬਾਤ ਫੁਰਿ ਰਾਮ ਕਰਿਪਾਹੀਂ। ਰਾਮ ਬਿਮੁਖ ਸਿਧਿ ਸਪਨੇਹੁਨਾਹੀਂ।।
ਸਕੁਚਉਤਾਤ ਕਹਤ ਏਕ ਬਾਤਾ। ਅਰਧ ਤਜਹਿਂ ਬੁਧ ਸਰਬਸ ਜਾਤਾ।।
ਤੁਮ੍ਹ ਕਾਨਨ ਗਵਨਹੁ ਦੋਉ ਭਾਈ। ਫੇਰਿਅਹਿਂ ਲਖਨ ਸੀਯ ਰਘੁਰਾਈ।।
ਸੁਨਿ ਸੁਬਚਨ ਹਰਸ਼ੇ ਦੋਉ ਭ੍ਰਾਤਾ। ਭੇ ਪ੍ਰਮੋਦ ਪਰਿਪੂਰਨ ਗਾਤਾ।।
ਮਨ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨ ਤਨ ਤੇਜੁ ਬਿਰਾਜਾ। ਜਨੁ ਜਿਯ ਰਾਉ ਰਾਮੁ ਭਏ ਰਾਜਾ।।
ਬਹੁਤ ਲਾਭ ਲੋਗਨ੍ਹ ਲਘੁ ਹਾਨੀ। ਸਮ ਦੁਖ ਸੁਖ ਸਬ ਰੋਵਹਿਂ ਰਾਨੀ।।
ਕਹਹਿਂ ਭਰਤੁ ਮੁਨਿ ਕਹਾ ਸੋ ਕੀਨ੍ਹੇ। ਫਲੁ ਜਗ ਜੀਵਨ੍ਹ ਅਭਿਮਤ ਦੀਨ੍ਹੇ।।
ਕਾਨਨ ਕਰਉਜਨਮ ਭਰਿ ਬਾਸੂ। ਏਹਿਂ ਤੇਂ ਅਧਿਕ ਨ ਮੋਰ ਸੁਪਾਸੂ।।

Pages

Subscribe to RSS - verse