verse

7.2.215

चौपाई
ਮੁਨਿ ਪ੍ਰਭਾਉ ਜਬ ਭਰਤ ਬਿਲੋਕਾ। ਸਬ ਲਘੁ ਲਗੇ ਲੋਕਪਤਿ ਲੋਕਾ।।
ਸੁਖ ਸਮਾਜੁ ਨਹਿਂ ਜਾਇ ਬਖਾਨੀ। ਦੇਖਤ ਬਿਰਤਿ ਬਿਸਾਰਹੀਂ ਗ੍ਯਾਨੀ।।
ਆਸਨ ਸਯਨ ਸੁਬਸਨ ਬਿਤਾਨਾ। ਬਨ ਬਾਟਿਕਾ ਬਿਹਗ ਮਰਿਗ ਨਾਨਾ।।
ਸੁਰਭਿ ਫੂਲ ਫਲ ਅਮਿਅ ਸਮਾਨਾ। ਬਿਮਲ ਜਲਾਸਯ ਬਿਬਿਧ ਬਿਧਾਨਾ।
ਅਸਨ ਪਾਨ ਸੁਚ ਅਮਿਅ ਅਮੀ ਸੇ। ਦੇਖਿ ਲੋਗ ਸਕੁਚਾਤ ਜਮੀ ਸੇ।।
ਸੁਰ ਸੁਰਭੀ ਸੁਰਤਰੁ ਸਬਹੀ ਕੇਂ। ਲਖਿ ਅਭਿਲਾਸ਼ੁ ਸੁਰੇਸ ਸਚੀ ਕੇਂ।।
ਰਿਤੁ ਬਸਂਤ ਬਹ ਤ੍ਰਿਬਿਧ ਬਯਾਰੀ। ਸਬ ਕਹਸੁਲਭ ਪਦਾਰਥ ਚਾਰੀ।।
ਸ੍ਤ੍ਰਕ ਚਂਦਨ ਬਨਿਤਾਦਿਕ ਭੋਗਾ। ਦੇਖਿ ਹਰਸ਼ ਬਿਸਮਯ ਬਸ ਲੋਗਾ।।

7.2.214

चौपाई
ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਸਿਰ ਧਰਿ ਮੁਨਿਬਰ ਬਾਨੀ। ਬਡ਼ਭਾਗਿਨਿ ਆਪੁਹਿ ਅਨੁਮਾਨੀ।।
ਕਹਹਿਂ ਪਰਸਪਰ ਸਿਧਿ ਸਮੁਦਾਈ। ਅਤੁਲਿਤ ਅਤਿਥਿ ਰਾਮ ਲਘੁ ਭਾਈ।।
ਮੁਨਿ ਪਦ ਬਂਦਿ ਕਰਿਅ ਸੋਇ ਆਜੂ। ਹੋਇ ਸੁਖੀ ਸਬ ਰਾਜ ਸਮਾਜੂ।।
ਅਸ ਕਹਿ ਰਚੇਉ ਰੁਚਿਰ ਗਰਿਹ ਨਾਨਾ। ਜੇਹਿ ਬਿਲੋਕਿ ਬਿਲਖਾਹਿਂ ਬਿਮਾਨਾ।।
ਭੋਗ ਬਿਭੂਤਿ ਭੂਰਿ ਭਰਿ ਰਾਖੇ। ਦੇਖਤ ਜਿਨ੍ਹਹਿ ਅਮਰ ਅਭਿਲਾਸ਼ੇ।।
ਦਾਸੀਂ ਦਾਸ ਸਾਜੁ ਸਬ ਲੀਨ੍ਹੇਂ। ਜੋਗਵਤ ਰਹਹਿਂ ਮਨਹਿ ਮਨੁ ਦੀਨ੍ਹੇਂ।।
ਸਬ ਸਮਾਜੁ ਸਜਿ ਸਿਧਿ ਪਲ ਮਾਹੀਂ। ਜੇ ਸੁਖ ਸੁਰਪੁਰ ਸਪਨੇਹੁਨਾਹੀਂ।।
ਪ੍ਰਥਮਹਿਂ ਬਾਸ ਦਿਏ ਸਬ ਕੇਹੀ। ਸੁਂਦਰ ਸੁਖਦ ਜਥਾ ਰੁਚਿ ਜੇਹੀ।।

7.2.213

चौपाई
ਸੁਨਿ ਮੁਨਿ ਬਚਨ ਭਰਤ ਹਿਂਯ ਸੋਚੂ। ਭਯਉ ਕੁਅਵਸਰ ਕਠਿਨ ਸੋਚੂ।।
ਜਾਨਿ ਗਰੁਇ ਗੁਰ ਗਿਰਾ ਬਹੋਰੀ। ਚਰਨ ਬਂਦਿ ਬੋਲੇ ਕਰ ਜੋਰੀ।।
ਸਿਰ ਧਰਿ ਆਯਸੁ ਕਰਿਅ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ। ਪਰਮ ਧਰਮ ਯਹੁ ਨਾਥ ਹਮਾਰਾ।।
ਭਰਤ ਬਚਨ ਮੁਨਿਬਰ ਮਨ ਭਾਏ। ਸੁਚਿ ਸੇਵਕ ਸਿਸ਼ ਨਿਕਟ ਬੋਲਾਏ।।
ਚਾਹਿਏ ਕੀਨ੍ਹ ਭਰਤ ਪਹੁਨਾਈ। ਕਂਦ ਮੂਲ ਫਲ ਆਨਹੁ ਜਾਈ।।
ਭਲੇਹੀਂ ਨਾਥ ਕਹਿ ਤਿਨ੍ਹ ਸਿਰ ਨਾਏ। ਪ੍ਰਮੁਦਿਤ ਨਿਜ ਨਿਜ ਕਾਜ ਸਿਧਾਏ।।
ਮੁਨਿਹਿ ਸੋਚ ਪਾਹੁਨ ਬਡ਼ ਨੇਵਤਾ। ਤਸਿ ਪੂਜਾ ਚਾਹਿਅ ਜਸ ਦੇਵਤਾ।।
ਸੁਨਿ ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਅਨਿਮਾਦਿਕ ਆਈ। ਆਯਸੁ ਹੋਇ ਸੋ ਕਰਹਿਂ ਗੋਸਾਈ।।

7.2.212

चौपाई
ਏਹਿ ਦੁਖ ਦਾਹਦਹਇ ਦਿਨ ਛਾਤੀ। ਭੂਖ ਨ ਬਾਸਰ ਨੀਦ ਨ ਰਾਤੀ।।
ਏਹਿ ਕੁਰੋਗ ਕਰ ਔਸ਼ਧੁ ਨਾਹੀਂ। ਸੋਧੇਉਸਕਲ ਬਿਸ੍ਵ ਮਨ ਮਾਹੀਂ।।
ਮਾਤੁ ਕੁਮਤ ਬਢ਼ਈ ਅਘ ਮੂਲਾ। ਤੇਹਿਂ ਹਮਾਰ ਹਿਤ ਕੀਨ੍ਹ ਬੂਲਾ।।
ਕਲਿ ਕੁਕਾਠ ਕਰ ਕੀਨ੍ਹ ਕੁਜਂਤ੍ਰੂ। ਗਾਡ਼ਿ ਅਵਧਿ ਪਢ਼ਿ ਕਠਿਨ ਕੁਮਂਤ੍ਰੁ।।
ਮੋਹਿ ਲਗਿ ਯਹੁ ਕੁਠਾਟੁ ਤੇਹਿਂ ਠਾਟਾ। ਘਾਲੇਸਿ ਸਬ ਜਗੁ ਬਾਰਹਬਾਟਾ।।
ਮਿਟਇ ਕੁਜੋਗੁ ਰਾਮ ਫਿਰਿ ਆਏ ਬਸਇ ਅਵਧ ਨਹਿਂ ਆਨ ਉਪਾਏ।
ਭਰਤ ਬਚਨ ਸੁਨਿ ਮੁਨਿ ਸੁਖੁ ਪਾਈ। ਸਬਹਿਂ ਕੀਨ੍ਹ ਬਹੁ ਭਾਿ ਬਡ਼ਾਈ।।
ਤਾਤ ਕਰਹੁ ਜਨਿ ਸੋਚੁ ਬਿਸੇਸ਼ੀ। ਸਬ ਦੁਖੁ ਮਿਟਹਿ ਰਾਮ ਪਗ ਦੇਖੀ।।

7.2.211

चौपाई
ਮੁਨਿ ਸਮਾਜੁ ਅਰੁ ਤੀਰਥਰਾਜੂ। ਸਾਿਹੁਸਪਥ ਅਘਾਇ ਅਕਾਜੂ।।
ਏਹਿਂ ਥਲ ਜੌਂ ਕਿਛੁ ਕਹਿਅ ਬਨਾਈ। ਏਹਿ ਸਮ ਅਧਿਕ ਨ ਅਘ ਅਧਮਾਈ।।
ਤੁਮ੍ਹ ਸਰ੍ਬਗ੍ਯ ਕਹਉਸਤਿਭਾਊ। ਉਰ ਅਂਤਰਜਾਮੀ ਰਘੁਰਾਊ।।
ਮੋਹਿ ਨ ਮਾਤੁ ਕਰਤਬ ਕਰ ਸੋਚੂ। ਨਹਿਂ ਦੁਖੁ ਜਿਯਜਗੁ ਜਾਨਿਹਿ ਪੋਚੂ।।
ਨਾਹਿਨ ਡਰੁ ਬਿਗਰਿਹਿ ਪਰਲੋਕੂ। ਪਿਤਹੁ ਮਰਨ ਕਰ ਮੋਹਿ ਨ ਸੋਕੂ।।
ਸੁਕਰਿਤ ਸੁਜਸ ਭਰਿ ਭੁਅਨ ਸੁਹਾਏ। ਲਛਿਮਨ ਰਾਮ ਸਰਿਸ ਸੁਤ ਪਾਏ।।
ਰਾਮ ਬਿਰਹਤਜਿ ਤਨੁ ਛਨਭਂਗੂ। ਭੂਪ ਸੋਚ ਕਰ ਕਵਨ ਪ੍ਰਸਂਗੂ।।
ਰਾਮ ਲਖਨ ਸਿਯ ਬਿਨੁ ਪਗ ਪਨਹੀਂ। ਕਰਿ ਮੁਨਿ ਬੇਸ਼ ਫਿਰਹਿਂ ਬਨ ਬਨਹੀ।।

7.2.210

चौपाई
ਕੀਰਤਿ ਬਿਧੁ ਤੁਮ੍ਹ ਕੀਨ੍ਹ ਅਨੂਪਾ। ਜਹਬਸ ਰਾਮ ਪੇਮ ਮਰਿਗਰੂਪਾ।।
ਤਾਤ ਗਲਾਨਿ ਕਰਹੁ ਜਿਯਜਾਏ ਡਰਹੁ ਦਰਿਦ੍ਰਹਿ ਪਾਰਸੁ ਪਾਏ।।।
ਸੁਨਹੁ ਭਰਤ ਹਮ ਝੂਠ ਨ ਕਹਹੀਂ। ਉਦਾਸੀਨ ਤਾਪਸ ਬਨ ਰਹਹੀਂ।।
ਸਬ ਸਾਧਨ ਕਰ ਸੁਫਲ ਸੁਹਾਵਾ। ਲਖਨ ਰਾਮ ਸਿਯ ਦਰਸਨੁ ਪਾਵਾ।।
ਤੇਹਿ ਫਲ ਕਰ ਫਲੁ ਦਰਸ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ। ਸਹਿਤ ਪਯਾਗ ਸੁਭਾਗ ਹਮਾਰਾ।।
ਭਰਤ ਧਨ੍ਯ ਤੁਮ੍ਹ ਜਸੁ ਜਗੁ ਜਯਊ। ਕਹਿ ਅਸ ਪੇਮ ਮਗਨ ਪੁਨਿ ਭਯਊ।।
ਸੁਨਿ ਮੁਨਿ ਬਚਨ ਸਭਾਸਦ ਹਰਸ਼ੇ। ਸਾਧੁ ਸਰਾਹਿ ਸੁਮਨ ਸੁਰ ਬਰਸ਼ੇ।।
ਧਨ੍ਯ ਧਨ੍ਯ ਧੁਨਿ ਗਗਨ ਪਯਾਗਾ। ਸੁਨਿ ਸੁਨਿ ਭਰਤੁ ਮਗਨ ਅਨੁਰਾਗਾ।।

7.2.209

चौपाई
ਨਵ ਬਿਧੁ ਬਿਮਲ ਤਾਤ ਜਸੁ ਤੋਰਾ। ਰਘੁਬਰ ਕਿਂਕਰ ਕੁਮੁਦ ਚਕੋਰਾ।।
ਉਦਿਤ ਸਦਾ ਅਇਹਿ ਕਬਹੂਨਾ। ਘਟਿਹਿ ਨ ਜਗ ਨਭ ਦਿਨ ਦਿਨ ਦੂਨਾ।।
ਕੋਕ ਤਿਲੋਕ ਪ੍ਰੀਤਿ ਅਤਿ ਕਰਿਹੀ। ਪ੍ਰਭੁ ਪ੍ਰਤਾਪ ਰਬਿ ਛਬਿਹਿ ਨ ਹਰਿਹੀ।।
ਨਿਸਿ ਦਿਨ ਸੁਖਦ ਸਦਾ ਸਬ ਕਾਹੂ। ਗ੍ਰਸਿਹਿ ਨ ਕੈਕਇ ਕਰਤਬੁ ਰਾਹੂ।।
ਪੂਰਨ ਰਾਮ ਸੁਪੇਮ ਪਿਯੂਸ਼ਾ। ਗੁਰ ਅਵਮਾਨ ਦੋਸ਼ ਨਹਿਂ ਦੂਸ਼ਾ।।
ਰਾਮ ਭਗਤ ਅਬ ਅਮਿਅਅਘਾਹੂ ਕੀਨ੍ਹੇਹੁ ਸੁਲਭ ਸੁਧਾ ਬਸੁਧਾਹੂ।
ਭੂਪ ਭਗੀਰਥ ਸੁਰਸਰਿ ਆਨੀ। ਸੁਮਿਰਤ ਸਕਲ ਸੁਂਮਗਲ ਖਾਨੀ।।
ਦਸਰਥ ਗੁਨ ਗਨ ਬਰਨਿ ਨ ਜਾਹੀਂ। ਅਧਿਕੁ ਕਹਾ ਜੇਹਿ ਸਮ ਜਗ ਨਾਹੀਂ।।

7.2.208

चौपाई
ਸੋ ਤੁਮ੍ਹਾਰ ਧਨੁ ਜੀਵਨੁ ਪ੍ਰਾਨਾ। ਭੂਰਿਭਾਗ ਕੋ ਤੁਮ੍ਹਹਿ ਸਮਾਨਾ।।
ਯਹ ਤਮ੍ਹਾਰ ਆਚਰਜੁ ਨ ਤਾਤਾ। ਦਸਰਥ ਸੁਅਨ ਰਾਮ ਪ੍ਰਿਯ ਭ੍ਰਾਤਾ।।
ਸੁਨਹੁ ਭਰਤ ਰਘੁਬਰ ਮਨ ਮਾਹੀਂ। ਪੇਮ ਪਾਤ੍ਰੁ ਤੁਮ੍ਹ ਸਮ ਕੋਉ ਨਾਹੀਂ।।
ਲਖਨ ਰਾਮ ਸੀਤਹਿ ਅਤਿ ਪ੍ਰੀਤੀ। ਨਿਸਿ ਸਬ ਤੁਮ੍ਹਹਿ ਸਰਾਹਤ ਬੀਤੀ।।
ਜਾਨਾ ਮਰਮੁ ਨਹਾਤ ਪ੍ਰਯਾਗਾ। ਮਗਨ ਹੋਹਿਂ ਤੁਮ੍ਹਰੇਂ ਅਨੁਰਾਗਾ।।
ਤੁਮ੍ਹ ਪਰ ਅਸ ਸਨੇਹੁ ਰਘੁਬਰ ਕੇਂ। ਸੁਖ ਜੀਵਨ ਜਗ ਜਸ ਜਡ਼ ਨਰ ਕੇਂ।।
ਯਹ ਨ ਅਧਿਕ ਰਘੁਬੀਰ ਬਡ਼ਾਈ। ਪ੍ਰਨਤ ਕੁਟੁਂਬ ਪਾਲ ਰਘੁਰਾਈ।।
ਤੁਮ੍ਹ ਤੌ ਭਰਤ ਮੋਰ ਮਤ ਏਹੂ। ਧਰੇਂ ਦੇਹ ਜਨੁ ਰਾਮ ਸਨੇਹੂ।।

7.2.207

चौपाई
ਯਹਉ ਕਹਤ ਭਲ ਕਹਿਹਿ ਨ ਕੋਊ। ਲੋਕੁ ਬੇਦ ਬੁਧ ਸਂਮਤ ਦੋਊ।।
ਤਾਤ ਤੁਮ੍ਹਾਰ ਬਿਮਲ ਜਸੁ ਗਾਈ। ਪਾਇਹਿ ਲੋਕਉ ਬੇਦੁ ਬਡ਼ਾਈ।।
ਲੋਕ ਬੇਦ ਸਂਮਤ ਸਬੁ ਕਹਈ। ਜੇਹਿ ਪਿਤੁ ਦੇਇ ਰਾਜੁ ਸੋ ਲਹਈ।।
ਰਾਉ ਸਤ੍ਯਬ੍ਰਤ ਤੁਮ੍ਹਹਿ ਬੋਲਾਈ। ਦੇਤ ਰਾਜੁ ਸੁਖੁ ਧਰਮੁ ਬਡ਼ਾਈ।।
ਰਾਮ ਗਵਨੁ ਬਨ ਅਨਰਥ ਮੂਲਾ। ਜੋ ਸੁਨਿ ਸਕਲ ਬਿਸ੍ਵ ਭਇ ਸੂਲਾ।।
ਸੋ ਭਾਵੀ ਬਸ ਰਾਨਿ ਅਯਾਨੀ। ਕਰਿ ਕੁਚਾਲਿ ਅਂਤਹੁਪਛਿਤਾਨੀ।।
ਤਹਤੁਮ੍ਹਾਰ ਅਲਪ ਅਪਰਾਧੂ। ਕਹੈ ਸੋ ਅਧਮ ਅਯਾਨ ਅਸਾਧੂ।।
ਕਰਤੇਹੁ ਰਾਜੁ ਤ ਤੁਮ੍ਹਹਿ ਨ ਦੋਸ਼ੂ। ਰਾਮਹਿ ਹੋਤ ਸੁਨਤ ਸਂਤੋਸ਼ੂ।।

7.2.206

चौपाई
ਪ੍ਰਮੁਦਿਤ ਤੀਰਥਰਾਜ ਨਿਵਾਸੀ। ਬੈਖਾਨਸ ਬਟੁ ਗਰਿਹੀ ਉਦਾਸੀ।।
ਕਹਹਿਂ ਪਰਸਪਰ ਮਿਲਿ ਦਸ ਪਾਾ। ਭਰਤ ਸਨੇਹ ਸੀਲੁ ਸੁਚਿ ਸਾਾ।।
ਸੁਨਤ ਰਾਮ ਗੁਨ ਗ੍ਰਾਮ ਸੁਹਾਏ। ਭਰਦ੍ਵਾਜ ਮੁਨਿਬਰ ਪਹਿਂ ਆਏ।।
ਦਂਡ ਪ੍ਰਨਾਮੁ ਕਰਤ ਮੁਨਿ ਦੇਖੇ। ਮੂਰਤਿਮਂਤ ਭਾਗ੍ਯ ਨਿਜ ਲੇਖੇ।।
ਧਾਇ ਉਠਾਇ ਲਾਇ ਉਰ ਲੀਨ੍ਹੇ। ਦੀਨ੍ਹਿ ਅਸੀਸ ਕਰਿਤਾਰਥ ਕੀਨ੍ਹੇ।।
ਆਸਨੁ ਦੀਨ੍ਹ ਨਾਇ ਸਿਰੁ ਬੈਠੇ। ਚਹਤ ਸਕੁਚ ਗਰਿਹਜਨੁ ਭਜਿ ਪੈਠੇ।।
ਮੁਨਿ ਪੂਬ ਕਛੁ ਯਹ ਬਡ਼ ਸੋਚੂ। ਬੋਲੇ ਰਿਸ਼ਿ ਲਖਿ ਸੀਲੁ ਸੋਚੂ।।
ਸੁਨਹੁ ਭਰਤ ਹਮ ਸਬ ਸੁਧਿ ਪਾਈ। ਬਿਧਿ ਕਰਤਬ ਪਰ ਕਿਛੁ ਨ ਬਸਾਈ।।

Pages

Subscribe to RSS - verse