verse

7.2.135

चौपाई
ਯਹ ਸੁਧਿ ਕੋਲ ਕਿਰਾਤਨ੍ਹ ਪਾਈ। ਹਰਸ਼ੇ ਜਨੁ ਨਵ ਨਿਧਿ ਘਰ ਆਈ।।
ਕਂਦ ਮੂਲ ਫਲ ਭਰਿ ਭਰਿ ਦੋਨਾ। ਚਲੇ ਰਂਕ ਜਨੁ ਲੂਟਨ ਸੋਨਾ।।
ਤਿਨ੍ਹ ਮਹਜਿਨ੍ਹ ਦੇਖੇ ਦੋਉ ਭ੍ਰਾਤਾ। ਅਪਰ ਤਿਨ੍ਹਹਿ ਪੂਹਿ ਮਗੁ ਜਾਤਾ।।
ਕਹਤ ਸੁਨਤ ਰਘੁਬੀਰ ਨਿਕਾਈ। ਆਇ ਸਬਨ੍ਹਿ ਦੇਖੇ ਰਘੁਰਾਈ।।
ਕਰਹਿਂ ਜੋਹਾਰੁ ਭੇਂਟ ਧਰਿ ਆਗੇ। ਪ੍ਰਭੁਹਿ ਬਿਲੋਕਹਿਂ ਅਤਿ ਅਨੁਰਾਗੇ।।
ਚਿਤ੍ਰ ਲਿਖੇ ਜਨੁ ਜਹਤਹਠਾਢ਼ੇ। ਪੁਲਕ ਸਰੀਰ ਨਯਨ ਜਲ ਬਾਢ਼ੇ।।
ਰਾਮ ਸਨੇਹ ਮਗਨ ਸਬ ਜਾਨੇ। ਕਹਿ ਪ੍ਰਿਯ ਬਚਨ ਸਕਲ ਸਨਮਾਨੇ।।
ਪ੍ਰਭੁਹਿ ਜੋਹਾਰਿ ਬਹੋਰਿ ਬਹੋਰੀ। ਬਚਨ ਬਿਨੀਤ ਕਹਹਿਂ ਕਰ ਜੋਰੀ।।

7.2.134

चौपाई
ਅਮਰ ਨਾਗ ਕਿਂਨਰ ਦਿਸਿਪਾਲਾ। ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਆਏ ਤੇਹਿ ਕਾਲਾ।।
ਰਾਮ ਪ੍ਰਨਾਮੁ ਕੀਨ੍ਹ ਸਬ ਕਾਹੂ। ਮੁਦਿਤ ਦੇਵ ਲਹਿ ਲੋਚਨ ਲਾਹੂ।।
ਬਰਸ਼ਿ ਸੁਮਨ ਕਹ ਦੇਵ ਸਮਾਜੂ। ਨਾਥ ਸਨਾਥ ਭਏ ਹਮ ਆਜੂ।।
ਕਰਿ ਬਿਨਤੀ ਦੁਖ ਦੁਸਹ ਸੁਨਾਏ। ਹਰਸ਼ਿਤ ਨਿਜ ਨਿਜ ਸਦਨ ਸਿਧਾਏ।।
ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਰਘੁਨਂਦਨੁ ਛਾਏ। ਸਮਾਚਾਰ ਸੁਨਿ ਸੁਨਿ ਮੁਨਿ ਆਏ।।
ਆਵਤ ਦੇਖਿ ਮੁਦਿਤ ਮੁਨਿਬਰਿਂਦਾ। ਕੀਨ੍ਹ ਦਂਡਵਤ ਰਘੁਕੁਲ ਚਂਦਾ।।
ਮੁਨਿ ਰਘੁਬਰਹਿ ਲਾਇ ਉਰ ਲੇਹੀਂ। ਸੁਫਲ ਹੋਨ ਹਿਤ ਆਸਿਸ਼ ਦੇਹੀਂ।।
ਸਿਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਰਾਮ ਛਬਿ ਦੇਖਹਿਂ। ਸਾਧਨ ਸਕਲ ਸਫਲ ਕਰਿ ਲੇਖਹਿਂ।।

7.2.133

चौपाई
ਰਘੁਬਰ ਕਹੇਉ ਲਖਨ ਭਲ ਘਾਟੂ। ਕਰਹੁ ਕਤਹੁਅਬ ਠਾਹਰ ਠਾਟੂ।।
ਲਖਨ ਦੀਖ ਪਯ ਉਤਰ ਕਰਾਰਾ। ਚਹੁਦਿਸਿ ਫਿਰੇਉ ਧਨੁਸ਼ ਜਿਮਿ ਨਾਰਾ।।
ਨਦੀ ਪਨਚ ਸਰ ਸਮ ਦਮ ਦਾਨਾ। ਸਕਲ ਕਲੁਸ਼ ਕਲਿ ਸਾਉਜ ਨਾਨਾ।।
ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਜਨੁ ਅਚਲ ਅਹੇਰੀ। ਚੁਕਇ ਨ ਘਾਤ ਮਾਰ ਮੁਠਭੇਰੀ।।
ਅਸ ਕਹਿ ਲਖਨ ਠਾਉਦੇਖਰਾਵਾ। ਥਲੁ ਬਿਲੋਕਿ ਰਘੁਬਰ ਸੁਖੁ ਪਾਵਾ।।
ਰਮੇਉ ਰਾਮ ਮਨੁ ਦੇਵਨ੍ਹ ਜਾਨਾ। ਚਲੇ ਸਹਿਤ ਸੁਰ ਥਪਤਿ ਪ੍ਰਧਾਨਾ।।
ਕੋਲ ਕਿਰਾਤ ਬੇਸ਼ ਸਬ ਆਏ। ਰਚੇ ਪਰਨ ਤਰਿਨ ਸਦਨ ਸੁਹਾਏ।।
ਬਰਨਿ ਨ ਜਾਹਿ ਮਂਜੁ ਦੁਇ ਸਾਲਾ। ਏਕ ਲਲਿਤ ਲਘੁ ਏਕ ਬਿਸਾਲਾ।।

7.2.132

चौपाई
ਏਹਿ ਬਿਧਿ ਮੁਨਿਬਰ ਭਵਨ ਦੇਖਾਏ। ਬਚਨ ਸਪ੍ਰੇਮ ਰਾਮ ਮਨ ਭਾਏ।।
ਕਹ ਮੁਨਿ ਸੁਨਹੁ ਭਾਨੁਕੁਲਨਾਯਕ। ਆਸ਼੍ਰਮ ਕਹਉਸਮਯ ਸੁਖਦਾਯਕ।।
ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਗਿਰਿ ਕਰਹੁ ਨਿਵਾਸੂ। ਤਹਤੁਮ੍ਹਾਰ ਸਬ ਭਾਿ ਸੁਪਾਸੂ।।
ਸੈਲੁ ਸੁਹਾਵਨ ਕਾਨਨ ਚਾਰੂ। ਕਰਿ ਕੇਹਰਿ ਮਰਿਗ ਬਿਹਗ ਬਿਹਾਰੂ।।
ਨਦੀ ਪੁਨੀਤ ਪੁਰਾਨ ਬਖਾਨੀ। ਅਤ੍ਰਿਪ੍ਰਿਯਾ ਨਿਜ ਤਪਬਲ ਆਨੀ।।
ਸੁਰਸਰਿ ਧਾਰ ਨਾਉਮਂਦਾਕਿਨਿ। ਜੋ ਸਬ ਪਾਤਕ ਪੋਤਕ ਡਾਕਿਨਿ।।
ਅਤ੍ਰਿ ਆਦਿ ਮੁਨਿਬਰ ਬਹੁ ਬਸਹੀਂ। ਕਰਹਿਂ ਜੋਗ ਜਪ ਤਪ ਤਨ ਕਸਹੀਂ।।
ਚਲਹੁ ਸਫਲ ਸ਼੍ਰਮ ਸਬ ਕਰ ਕਰਹੂ। ਰਾਮ ਦੇਹੁ ਗੌਰਵ ਗਿਰਿਬਰਹੂ।।

7.2.131

चौपाई
ਅਵਗੁਨ ਤਜਿ ਸਬ ਕੇ ਗੁਨ ਗਹਹੀਂ। ਬਿਪ੍ਰ ਧੇਨੁ ਹਿਤ ਸਂਕਟ ਸਹਹੀਂ।।
ਨੀਤਿ ਨਿਪੁਨ ਜਿਨ੍ਹ ਕਇ ਜਗ ਲੀਕਾ। ਘਰ ਤੁਮ੍ਹਾਰ ਤਿਨ੍ਹ ਕਰ ਮਨੁ ਨੀਕਾ।।
ਗੁਨ ਤੁਮ੍ਹਾਰ ਸਮੁਝਇ ਨਿਜ ਦੋਸਾ। ਜੇਹਿ ਸਬ ਭਾਿ ਤੁਮ੍ਹਾਰ ਭਰੋਸਾ।।
ਰਾਮ ਭਗਤ ਪ੍ਰਿਯ ਲਾਗਹਿਂ ਜੇਹੀ। ਤੇਹਿ ਉਰ ਬਸਹੁ ਸਹਿਤ ਬੈਦੇਹੀ।।
ਜਾਤਿ ਪਾਿ ਧਨੁ ਧਰਮ ਬਡ਼ਾਈ। ਪ੍ਰਿਯ ਪਰਿਵਾਰ ਸਦਨ ਸੁਖਦਾਈ।।
ਸਬ ਤਜਿ ਤੁਮ੍ਹਹਿ ਰਹਇ ਉਰ ਲਾਈ। ਤੇਹਿ ਕੇ ਹਰਿਦਯਰਹਹੁ ਰਘੁਰਾਈ।।
ਸਰਗੁ ਨਰਕੁ ਅਪਬਰਗੁ ਸਮਾਨਾ। ਜਹਤਹਦੇਖ ਧਰੇਂ ਧਨੁ ਬਾਨਾ।।
ਕਰਮ ਬਚਨ ਮਨ ਰਾਉਰ ਚੇਰਾ। ਰਾਮ ਕਰਹੁ ਤੇਹਿ ਕੇਂ ਉਰ ਡੇਰਾ।।

7.2.130

चौपाई
ਕਾਮ ਕੋਹ ਮਦ ਮਾਨ ਨ ਮੋਹਾ। ਲੋਭ ਨ ਛੋਭ ਨ ਰਾਗ ਨ ਦ੍ਰੋਹਾ।।
ਜਿਨ੍ਹ ਕੇਂ ਕਪਟ ਦਂਭ ਨਹਿਂ ਮਾਯਾ। ਤਿਨ੍ਹ ਕੇਂ ਹਰਿਦਯ ਬਸਹੁ ਰਘੁਰਾਯਾ।।
ਸਬ ਕੇ ਪ੍ਰਿਯ ਸਬ ਕੇ ਹਿਤਕਾਰੀ। ਦੁਖ ਸੁਖ ਸਰਿਸ ਪ੍ਰਸਂਸਾ ਗਾਰੀ।।
ਕਹਹਿਂ ਸਤ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯ ਬਚਨ ਬਿਚਾਰੀ। ਜਾਗਤ ਸੋਵਤ ਸਰਨ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ।।
ਤੁਮ੍ਹਹਿ ਛਾਡ਼ਿ ਗਤਿ ਦੂਸਰਿ ਨਾਹੀਂ। ਰਾਮ ਬਸਹੁ ਤਿਨ੍ਹ ਕੇ ਮਨ ਮਾਹੀਂ।।
ਜਨਨੀ ਸਮ ਜਾਨਹਿਂ ਪਰਨਾਰੀ। ਧਨੁ ਪਰਾਵ ਬਿਸ਼ ਤੇਂ ਬਿਸ਼ ਭਾਰੀ।।
ਜੇ ਹਰਸ਼ਹਿਂ ਪਰ ਸਂਪਤਿ ਦੇਖੀ। ਦੁਖਿਤ ਹੋਹਿਂ ਪਰ ਬਿਪਤਿ ਬਿਸੇਸ਼ੀ।।
ਜਿਨ੍ਹਹਿ ਰਾਮ ਤੁਮ੍ਹ ਪ੍ਰਾਨਪਿਆਰੇ। ਤਿਨ੍ਹ ਕੇ ਮਨ ਸੁਭ ਸਦਨ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ।।

7.2.129

चौपाई
ਪ੍ਰਭੁ ਪ੍ਰਸਾਦ ਸੁਚਿ ਸੁਭਗ ਸੁਬਾਸਾ। ਸਾਦਰ ਜਾਸੁ ਲਹਇ ਨਿਤ ਨਾਸਾ।।
ਤੁਮ੍ਹਹਿ ਨਿਬੇਦਿਤ ਭੋਜਨ ਕਰਹੀਂ। ਪ੍ਰਭੁ ਪ੍ਰਸਾਦ ਪਟ ਭੂਸ਼ਨ ਧਰਹੀਂ।।
ਸੀਸ ਨਵਹਿਂ ਸੁਰ ਗੁਰੁ ਦ੍ਵਿਜ ਦੇਖੀ। ਪ੍ਰੀਤਿ ਸਹਿਤ ਕਰਿ ਬਿਨਯ ਬਿਸੇਸ਼ੀ।।
ਕਰ ਨਿਤ ਕਰਹਿਂ ਰਾਮ ਪਦ ਪੂਜਾ। ਰਾਮ ਭਰੋਸ ਹਰਿਦਯਨਹਿ ਦੂਜਾ।।
ਚਰਨ ਰਾਮ ਤੀਰਥ ਚਲਿ ਜਾਹੀਂ। ਰਾਮ ਬਸਹੁ ਤਿਨ੍ਹ ਕੇ ਮਨ ਮਾਹੀਂ।।
ਮਂਤ੍ਰਰਾਜੁ ਨਿਤ ਜਪਹਿਂ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ। ਪੂਜਹਿਂ ਤੁਮ੍ਹਹਿ ਸਹਿਤ ਪਰਿਵਾਰਾ।।
ਤਰਪਨ ਹੋਮ ਕਰਹਿਂ ਬਿਧਿ ਨਾਨਾ। ਬਿਪ੍ਰ ਜੇਵਾ ਦੇਹਿਂ ਬਹੁ ਦਾਨਾ।।
ਤੁਮ੍ਹ ਤੇਂ ਅਧਿਕ ਗੁਰਹਿ ਜਿਯਜਾਨੀ। ਸਕਲ ਭਾਯਸੇਵਹਿਂ ਸਨਮਾਨੀ।।

7.2.128

चौपाई
ਸੁਨਿ ਮੁਨਿ ਬਚਨ ਪ੍ਰੇਮ ਰਸ ਸਾਨੇ। ਸਕੁਚਿ ਰਾਮ ਮਨ ਮਹੁਮੁਸੁਕਾਨੇ।।
ਬਾਲਮੀਕਿ ਹਿ ਕਹਹਿਂ ਬਹੋਰੀ। ਬਾਨੀ ਮਧੁਰ ਅਮਿਅ ਰਸ ਬੋਰੀ।।
ਸੁਨਹੁ ਰਾਮ ਅਬ ਕਹਉਨਿਕੇਤਾ। ਜਹਾਬਸਹੁ ਸਿਯ ਲਖਨ ਸਮੇਤਾ।।
ਜਿਨ੍ਹ ਕੇ ਸ਼੍ਰਵਨ ਸਮੁਦ੍ਰ ਸਮਾਨਾ। ਕਥਾ ਤੁਮ੍ਹਾਰਿ ਸੁਭਗ ਸਰਿ ਨਾਨਾ।।
ਭਰਹਿਂ ਨਿਰਂਤਰ ਹੋਹਿਂ ਨ ਪੂਰੇ। ਤਿਨ੍ਹ ਕੇ ਹਿਯ ਤੁਮ੍ਹ ਕਹੁਗਰਿਹ ਰੂਰੇ।।
ਲੋਚਨ ਚਾਤਕ ਜਿਨ੍ਹ ਕਰਿ ਰਾਖੇ। ਰਹਹਿਂ ਦਰਸ ਜਲਧਰ ਅਭਿਲਾਸ਼ੇ।।
ਨਿਦਰਹਿਂ ਸਰਿਤ ਸਿਂਧੁ ਸਰ ਭਾਰੀ। ਰੂਪ ਬਿਂਦੁ ਜਲ ਹੋਹਿਂ ਸੁਖਾਰੀ।।
ਤਿਨ੍ਹ ਕੇ ਹਰਿਦਯ ਸਦਨ ਸੁਖਦਾਯਕ। ਬਸਹੁ ਬਂਧੁ ਸਿਯ ਸਹ ਰਘੁਨਾਯਕ।।

7.2.127

चौपाई
ਜਗੁ ਪੇਖਨ ਤੁਮ੍ਹ ਦੇਖਨਿਹਾਰੇ। ਬਿਧਿ ਹਰਿ ਸਂਭੁ ਨਚਾਵਨਿਹਾਰੇ।।
ਤੇਉ ਨ ਜਾਨਹਿਂ ਮਰਮੁ ਤੁਮ੍ਹਾਰਾ। ਔਰੁ ਤੁਮ੍ਹਹਿ ਕੋ ਜਾਨਨਿਹਾਰਾ।।
ਸੋਇ ਜਾਨਇ ਜੇਹਿ ਦੇਹੁ ਜਨਾਈ। ਜਾਨਤ ਤੁਮ੍ਹਹਿ ਤੁਮ੍ਹਇ ਹੋਇ ਜਾਈ।।
ਤੁਮ੍ਹਰਿਹਿ ਕਰਿਪਾਤੁਮ੍ਹਹਿ ਰਘੁਨਂਦਨ। ਜਾਨਹਿਂ ਭਗਤ ਭਗਤ ਉਰ ਚਂਦਨ।।
ਚਿਦਾਨਂਦਮਯ ਦੇਹ ਤੁਮ੍ਹਾਰੀ। ਬਿਗਤ ਬਿਕਾਰ ਜਾਨ ਅਧਿਕਾਰੀ।।
ਨਰ ਤਨੁ ਧਰੇਹੁ ਸਂਤ ਸੁਰ ਕਾਜਾ। ਕਹਹੁ ਕਰਹੁ ਜਸ ਪ੍ਰਾਕਰਿਤ ਰਾਜਾ।।
ਰਾਮ ਦੇਖਿ ਸੁਨਿ ਚਰਿਤ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ। ਜਡ਼ ਮੋਹਹਿਂ ਬੁਧ ਹੋਹਿਂ ਸੁਖਾਰੇ।।
ਤੁਮ੍ਹ ਜੋ ਕਹਹੁ ਕਰਹੁ ਸਬੁ ਸਾਾ। ਜਸ ਕਾਛਿਅ ਤਸ ਚਾਹਿਅ ਨਾਚਾ।।

7.2.126

चौपाई
ਦੇਖਿ ਪਾਯ ਮੁਨਿਰਾਯ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ। ਭਏ ਸੁਕਰਿਤ ਸਬ ਸੁਫਲ ਹਮਾਰੇ।।
ਅਬ ਜਹਰਾਉਰ ਆਯਸੁ ਹੋਈ। ਮੁਨਿ ਉਦਬੇਗੁ ਨ ਪਾਵੈ ਕੋਈ।।
ਮੁਨਿ ਤਾਪਸ ਜਿਨ੍ਹ ਤੇਂ ਦੁਖੁ ਲਹਹੀਂ। ਤੇ ਨਰੇਸ ਬਿਨੁ ਪਾਵਕ ਦਹਹੀਂ।।
ਮਂਗਲ ਮੂਲ ਬਿਪ੍ਰ ਪਰਿਤੋਸ਼ੂ। ਦਹਇ ਕੋਟਿ ਕੁਲ ਭੂਸੁਰ ਰੋਸ਼ੂ।।
ਅਸ ਜਿਯਜਾਨਿ ਕਹਿਅ ਸੋਇ ਠਾਊ ਸਿਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਸਹਿਤ ਜਹਜਾਊ।
ਤਹਰਚਿ ਰੁਚਿਰ ਪਰਨ ਤਰਿਨ ਸਾਲਾ। ਬਾਸੁ ਕਰੌ ਕਛੁ ਕਾਲ ਕਰਿਪਾਲਾ।।
ਸਹਜ ਸਰਲ ਸੁਨਿ ਰਘੁਬਰ ਬਾਨੀ। ਸਾਧੁ ਸਾਧੁ ਬੋਲੇ ਮੁਨਿ ਗ੍ਯਾਨੀ।।
ਕਸ ਨ ਕਹਹੁ ਅਸ ਰਘੁਕੁਲਕੇਤੂ। ਤੁਮ੍ਹ ਪਾਲਕ ਸਂਤਤ ਸ਼੍ਰੁਤਿ ਸੇਤੂ।।

Pages

Subscribe to RSS - verse