verse

7.2.125

चौपाई
ਮੁਨਿ ਕਹੁਰਾਮ ਦਂਡਵਤ ਕੀਨ੍ਹਾ। ਆਸਿਰਬਾਦੁ ਬਿਪ੍ਰਬਰ ਦੀਨ੍ਹਾ।।
ਦੇਖਿ ਰਾਮ ਛਬਿ ਨਯਨ ਜੁਡ਼ਾਨੇ। ਕਰਿ ਸਨਮਾਨੁ ਆਸ਼੍ਰਮਹਿਂ ਆਨੇ।।
ਮੁਨਿਬਰ ਅਤਿਥਿ ਪ੍ਰਾਨਪ੍ਰਿਯ ਪਾਏ। ਕਂਦ ਮੂਲ ਫਲ ਮਧੁਰ ਮਗਾਏ।।
ਸਿਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਰਾਮ ਫਲ ਖਾਏ। ਤਬ ਮੁਨਿ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦਿਏ ਸੁਹਾਏ।।
ਬਾਲਮੀਕਿ ਮਨ ਆਨੁ ਭਾਰੀ। ਮਂਗਲ ਮੂਰਤਿ ਨਯਨ ਨਿਹਾਰੀ।।
ਤਬ ਕਰ ਕਮਲ ਜੋਰਿ ਰਘੁਰਾਈ। ਬੋਲੇ ਬਚਨ ਸ਼੍ਰਵਨ ਸੁਖਦਾਈ।।
ਤੁਮ੍ਹ ਤ੍ਰਿਕਾਲ ਦਰਸੀ ਮੁਨਿਨਾਥਾ। ਬਿਸ੍ਵ ਬਦਰ ਜਿਮਿ ਤੁਮ੍ਹਰੇਂ ਹਾਥਾ।।
ਅਸ ਕਹਿ ਪ੍ਰਭੁ ਸਬ ਕਥਾ ਬਖਾਨੀ। ਜੇਹਿ ਜੇਹਿ ਭਾਿ ਦੀਨ੍ਹ ਬਨੁ ਰਾਨੀ।।

7.2.124

चौपाई
ਅਜਹੁਜਾਸੁ ਉਰ ਸਪਨੇਹੁਕਾਊ। ਬਸਹੁਲਖਨੁ ਸਿਯ ਰਾਮੁ ਬਟਾਊ।।
ਰਾਮ ਧਾਮ ਪਥ ਪਾਇਹਿ ਸੋਈ। ਜੋ ਪਥ ਪਾਵ ਕਬਹੁਮੁਨਿ ਕੋਈ।।
ਤਬ ਰਘੁਬੀਰ ਸ਼੍ਰਮਿਤ ਸਿਯ ਜਾਨੀ। ਦੇਖਿ ਨਿਕਟ ਬਟੁ ਸੀਤਲ ਪਾਨੀ।।
ਤਹਬਸਿ ਕਂਦ ਮੂਲ ਫਲ ਖਾਈ। ਪ੍ਰਾਤ ਨਹਾਇ ਚਲੇ ਰਘੁਰਾਈ।।
ਦੇਖਤ ਬਨ ਸਰ ਸੈਲ ਸੁਹਾਏ। ਬਾਲਮੀਕਿ ਆਸ਼੍ਰਮ ਪ੍ਰਭੁ ਆਏ।।
ਰਾਮ ਦੀਖ ਮੁਨਿ ਬਾਸੁ ਸੁਹਾਵਨ। ਸੁਂਦਰ ਗਿਰਿ ਕਾਨਨੁ ਜਲੁ ਪਾਵਨ।।
ਸਰਨਿ ਸਰੋਜ ਬਿਟਪ ਬਨ ਫੂਲੇ। ਗੁਂਜਤ ਮਂਜੁ ਮਧੁਪ ਰਸ ਭੂਲੇ।।
ਖਗ ਮਰਿਗ ਬਿਪੁਲ ਕੋਲਾਹਲ ਕਰਹੀਂ। ਬਿਰਹਿਤ ਬੈਰ ਮੁਦਿਤ ਮਨ ਚਰਹੀਂ।।

7.2.123

चौपाई
ਆਗੇ ਰਾਮੁ ਲਖਨੁ ਬਨੇ ਪਾਛੇਂ। ਤਾਪਸ ਬੇਸ਼ ਬਿਰਾਜਤ ਕਾਛੇਂ।।
ਉਭਯ ਬੀਚ ਸਿਯ ਸੋਹਤਿ ਕੈਸੇ। ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜੀਵ ਬਿਚ ਮਾਯਾ ਜੈਸੇ।।
ਬਹੁਰਿ ਕਹਉਛਬਿ ਜਸਿ ਮਨ ਬਸਈ। ਜਨੁ ਮਧੁ ਮਦਨ ਮਧ੍ਯ ਰਤਿ ਲਸਈ।।
ਉਪਮਾ ਬਹੁਰਿ ਕਹਉਜਿਯਜੋਹੀ। ਜਨੁ ਬੁਧ ਬਿਧੁ ਬਿਚ ਰੋਹਿਨਿ ਸੋਹੀ।।
ਪ੍ਰਭੁ ਪਦ ਰੇਖ ਬੀਚ ਬਿਚ ਸੀਤਾ। ਧਰਤਿ ਚਰਨ ਮਗ ਚਲਤਿ ਸਭੀਤਾ।।
ਸੀਯ ਰਾਮ ਪਦ ਅਂਕ ਬਰਾਏ ਲਖਨ ਚਲਹਿਂ ਮਗੁ ਦਾਹਿਨ ਲਾਏ।
ਰਾਮ ਲਖਨ ਸਿਯ ਪ੍ਰੀਤਿ ਸੁਹਾਈ। ਬਚਨ ਅਗੋਚਰ ਕਿਮਿ ਕਹਿ ਜਾਈ।।
ਖਗ ਮਰਿਗ ਮਗਨ ਦੇਖਿ ਛਬਿ ਹੋਹੀਂ। ਲਿਏ ਚੋਰਿ ਚਿਤ ਰਾਮ ਬਟੋਹੀਂ।।

7.2.122

चौपाई
ਗਾ ਗਾ ਅਸ ਹੋਇ ਅਨਂਦੂ। ਦੇਖਿ ਭਾਨੁਕੁਲ ਕੈਰਵ ਚਂਦੂ।।
ਜੇ ਕਛੁ ਸਮਾਚਾਰ ਸੁਨਿ ਪਾਵਹਿਂ। ਤੇ ਨਰਿਪ ਰਾਨਿਹਿ ਦੋਸੁ ਲਗਾਵਹਿਂ।।
ਕਹਹਿਂ ਏਕ ਅਤਿ ਭਲ ਨਰਨਾਹੂ। ਦੀਨ੍ਹ ਹਮਹਿ ਜੋਇ ਲੋਚਨ ਲਾਹੂ।।
ਕਹਹਿਂ ਪਰਸ੍ਪਰ ਲੋਗ ਲੋਗਾਈਂ। ਬਾਤੇਂ ਸਰਲ ਸਨੇਹ ਸੁਹਾਈਂ।।
ਤੇ ਪਿਤੁ ਮਾਤੁ ਧਨ੍ਯ ਜਿਨ੍ਹ ਜਾਏ। ਧਨ੍ਯ ਸੋ ਨਗਰੁ ਜਹਾਤੇਂ ਆਏ।।
ਧਨ੍ਯ ਸੋ ਦੇਸੁ ਸੈਲੁ ਬਨ ਗਾਊ ਜਹਜਹਜਾਹਿਂ ਧਨ੍ਯ ਸੋਇ ਠਾਊ।
ਸੁਖ ਪਾਯਉ ਬਿਰਂਚਿ ਰਚਿ ਤੇਹੀ। ਏ ਜੇਹਿ ਕੇ ਸਬ ਭਾਿ ਸਨੇਹੀ।।
ਰਾਮ ਲਖਨ ਪਥਿ ਕਥਾ ਸੁਹਾਈ। ਰਹੀ ਸਕਲ ਮਗ ਕਾਨਨ ਛਾਈ।।

7.2.121

चौपाई
ਨਾਰਿ ਸਨੇਹ ਬਿਕਲ ਬਸ ਹੋਹੀਂ। ਚਕਈ ਸਾ ਸਮਯ ਜਨੁ ਸੋਹੀਂ।।
ਮਰਿਦੁ ਪਦ ਕਮਲ ਕਠਿਨ ਮਗੁ ਜਾਨੀ। ਗਹਬਰਿ ਹਰਿਦਯਕਹਹਿਂ ਬਰ ਬਾਨੀ।।
ਪਰਸਤ ਮਰਿਦੁਲ ਚਰਨ ਅਰੁਨਾਰੇ। ਸਕੁਚਤਿ ਮਹਿ ਜਿਮਿ ਹਰਿਦਯ ਹਮਾਰੇ।।
ਜੌਂ ਜਗਦੀਸ ਇਨ੍ਹਹਿ ਬਨੁ ਦੀਨ੍ਹਾ। ਕਸ ਨ ਸੁਮਨਮਯ ਮਾਰਗੁ ਕੀਨ੍ਹਾ।।
ਜੌਂ ਮਾਗਾ ਪਾਇਅ ਬਿਧਿ ਪਾਹੀਂ। ਏ ਰਖਿਅਹਿਂ ਸਖਿ ਆਿਨ੍ਹ ਮਾਹੀਂ।।
ਜੇ ਨਰ ਨਾਰਿ ਨ ਅਵਸਰ ਆਏ। ਤਿਨ੍ਹ ਸਿਯ ਰਾਮੁ ਨ ਦੇਖਨ ਪਾਏ।।
ਸੁਨਿ ਸੁਰੁਪ ਬੂਝਹਿਂ ਅਕੁਲਾਈ। ਅਬ ਲਗਿ ਗਏ ਕਹਾਲਗਿ ਭਾਈ।।
ਸਮਰਥ ਧਾਇ ਬਿਲੋਕਹਿਂ ਜਾਈ। ਪ੍ਰਮੁਦਿਤ ਫਿਰਹਿਂ ਜਨਮਫਲੁ ਪਾਈ।।

7.2.120

चौपाई
ਜੌਂ ਏ ਕਂਦ ਮੂਲ ਫਲ ਖਾਹੀਂ। ਬਾਦਿ ਸੁਧਾਦਿ ਅਸਨ ਜਗ ਮਾਹੀਂ।।
ਏਕ ਕਹਹਿਂ ਏ ਸਹਜ ਸੁਹਾਏ। ਆਪੁ ਪ੍ਰਗਟ ਭਏ ਬਿਧਿ ਨ ਬਨਾਏ।।
ਜਹਲਗਿ ਬੇਦ ਕਹੀ ਬਿਧਿ ਕਰਨੀ। ਸ਼੍ਰਵਨ ਨਯਨ ਮਨ ਗੋਚਰ ਬਰਨੀ।।
ਦੇਖਹੁ ਖੋਜਿ ਭੁਅਨ ਦਸ ਚਾਰੀ। ਕਹਅਸ ਪੁਰੁਸ਼ ਕਹਾਅਸਿ ਨਾਰੀ।।
ਇਨ੍ਹਹਿ ਦੇਖਿ ਬਿਧਿ ਮਨੁ ਅਨੁਰਾਗਾ। ਪਟਤਰ ਜੋਗ ਬਨਾਵੈ ਲਾਗਾ।।
ਕੀਨ੍ਹ ਬਹੁਤ ਸ਼੍ਰਮ ਐਕ ਨ ਆਏ। ਤੇਹਿਂ ਇਰਿਸ਼ਾ ਬਨ ਆਨਿ ਦੁਰਾਏ।।
ਏਕ ਕਹਹਿਂ ਹਮ ਬਹੁਤ ਨ ਜਾਨਹਿਂ। ਆਪੁਹਿ ਪਰਮ ਧਨ੍ਯ ਕਰਿ ਮਾਨਹਿਂ।।
ਤੇ ਪੁਨਿ ਪੁਨ੍ਯਪੁਂਜ ਹਮ ਲੇਖੇ। ਜੇ ਦੇਖਹਿਂ ਦੇਖਿਹਹਿਂ ਜਿਨ੍ਹ ਦੇਖੇ।।

7.2.119

चौपाई
ਫਿਰਤ ਨਾਰਿ ਨਰ ਅਤਿ ਪਛਿਤਾਹੀਂ। ਦੇਅਹਿ ਦੋਸ਼ੁ ਦੇਹਿਂ ਮਨ ਮਾਹੀਂ।।
ਸਹਿਤ ਬਿਸ਼ਾਦ ਪਰਸਪਰ ਕਹਹੀਂ। ਬਿਧਿ ਕਰਤਬ ਉਲਟੇ ਸਬ ਅਹਹੀਂ।।
ਨਿਪਟ ਨਿਰਂਕੁਸ ਨਿਠੁਰ ਨਿਸਂਕੂ। ਜੇਹਿਂ ਸਸਿ ਕੀਨ੍ਹ ਸਰੁਜ ਸਕਲਂਕੂ।।
ਰੂਖ ਕਲਪਤਰੁ ਸਾਗਰੁ ਖਾਰਾ। ਤੇਹਿਂ ਪਠਏ ਬਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾ।।
ਜੌਂ ਪੇ ਇਨ੍ਹਹਿ ਦੀਨ੍ਹ ਬਨਬਾਸੂ। ਕੀਨ੍ਹ ਬਾਦਿ ਬਿਧਿ ਭੋਗ ਬਿਲਾਸੂ।।
ਏ ਬਿਚਰਹਿਂ ਮਗ ਬਿਨੁ ਪਦਤ੍ਰਾਨਾ। ਰਚੇ ਬਾਦਿ ਬਿਧਿ ਬਾਹਨ ਨਾਨਾ।।
ਏ ਮਹਿ ਪਰਹਿਂ ਡਾਸਿ ਕੁਸ ਪਾਤਾ। ਸੁਭਗ ਸੇਜ ਕਤ ਸਰਿਜਤ ਬਿਧਾਤਾ।।
ਤਰੁਬਰ ਬਾਸ ਇਨ੍ਹਹਿ ਬਿਧਿ ਦੀਨ੍ਹਾ। ਧਵਲ ਧਾਮ ਰਚਿ ਰਚਿ ਸ਼੍ਰਮੁ ਕੀਨ੍ਹਾ।।

7.2.118

चौपाई
ਪਾਰਬਤੀ ਸਮ ਪਤਿਪ੍ਰਿਯ ਹੋਹੂ। ਦੇਬਿ ਨ ਹਮ ਪਰ ਛਾਡ਼ਬ ਛੋਹੂ।।
ਪੁਨਿ ਪੁਨਿ ਬਿਨਯ ਕਰਿਅ ਕਰ ਜੋਰੀ। ਜੌਂ ਏਹਿ ਮਾਰਗ ਫਿਰਿਅ ਬਹੋਰੀ।।
ਦਰਸਨੁ ਦੇਬ ਜਾਨਿ ਨਿਜ ਦਾਸੀ। ਲਖੀਂ ਸੀਯਸਬ ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਸੀ।।
ਮਧੁਰ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕਹਿ ਪਰਿਤੋਸ਼ੀਂ। ਜਨੁ ਕੁਮੁਦਿਨੀਂ ਕੌਮੁਦੀਂ ਪੋਸ਼ੀਂ।।
ਤਬਹਿਂ ਲਖਨ ਰਘੁਬਰ ਰੁਖ ਜਾਨੀ। ਪੂੇਉ ਮਗੁ ਲੋਗਨ੍ਹਿ ਮਰਿਦੁ ਬਾਨੀ।।
ਸੁਨਤ ਨਾਰਿ ਨਰ ਭਏ ਦੁਖਾਰੀ। ਪੁਲਕਿਤ ਗਾਤ ਬਿਲੋਚਨ ਬਾਰੀ।।
ਮਿਟਾ ਮੋਦੁ ਮਨ ਭਏ ਮਲੀਨੇ। ਬਿਧਿ ਨਿਧਿ ਦੀਨ੍ਹ ਲੇਤ ਜਨੁ ਛੀਨੇ।।
ਸਮੁਝਿ ਕਰਮ ਗਤਿ ਧੀਰਜੁ ਕੀਨ੍ਹਾ। ਸੋਧਿ ਸੁਗਮ ਮਗੁ ਤਿਨ੍ਹ ਕਹਿ ਦੀਨ੍ਹਾ।।

7.2.117

चौपाई
ਕੋਟਿ ਮਨੋਜ ਲਜਾਵਨਿਹਾਰੇ। ਸੁਮੁਖਿ ਕਹਹੁ ਕੋ ਆਹਿਂ ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ।।
ਸੁਨਿ ਸਨੇਹਮਯ ਮਂਜੁਲ ਬਾਨੀ। ਸਕੁਚੀ ਸਿਯ ਮਨ ਮਹੁਮੁਸੁਕਾਨੀ।।
ਤਿਨ੍ਹਹਿ ਬਿਲੋਕਿ ਬਿਲੋਕਤਿ ਧਰਨੀ। ਦੁਹੁਸਕੋਚ ਸਕੁਚਿਤ ਬਰਬਰਨੀ।।
ਸਕੁਚਿ ਸਪ੍ਰੇਮ ਬਾਲ ਮਰਿਗ ਨਯਨੀ। ਬੋਲੀ ਮਧੁਰ ਬਚਨ ਪਿਕਬਯਨੀ।।
ਸਹਜ ਸੁਭਾਯ ਸੁਭਗ ਤਨ ਗੋਰੇ। ਨਾਮੁ ਲਖਨੁ ਲਘੁ ਦੇਵਰ ਮੋਰੇ।।
ਬਹੁਰਿ ਬਦਨੁ ਬਿਧੁ ਅਂਚਲ ਢਾੀ। ਪਿਯ ਤਨ ਚਿਤਇ ਭੌਂਹ ਕਰਿ ਬਾੀ।।
ਖਂਜਨ ਮਂਜੁ ਤਿਰੀਛੇ ਨਯਨਨਿ। ਨਿਜ ਪਤਿ ਕਹੇਉ ਤਿਨ੍ਹਹਿ ਸਿਯਸਯਨਨਿ।।
ਭਇ ਮੁਦਿਤ ਸਬ ਗ੍ਰਾਮਬਧੂਟੀਂ। ਰਂਕਨ੍ਹ ਰਾਯ ਰਾਸਿ ਜਨੁ ਲੂਟੀਂ।।

7.2.116

चौपाई
ਬਰਨਿ ਨ ਜਾਇ ਮਨੋਹਰ ਜੋਰੀ। ਸੋਭਾ ਬਹੁਤ ਥੋਰਿ ਮਤਿ ਮੋਰੀ।।
ਰਾਮ ਲਖਨ ਸਿਯ ਸੁਂਦਰਤਾਈ। ਸਬ ਚਿਤਵਹਿਂ ਚਿਤ ਮਨ ਮਤਿ ਲਾਈ।।
ਥਕੇ ਨਾਰਿ ਨਰ ਪ੍ਰੇਮ ਪਿਆਸੇ। ਮਨਹੁਮਰਿਗੀ ਮਰਿਗ ਦੇਖਿ ਦਿਆ ਸੇ।।
ਸੀਯ ਸਮੀਪ ਗ੍ਰਾਮਤਿਯ ਜਾਹੀਂ। ਪੂਤ ਅਤਿ ਸਨੇਹਸਕੁਚਾਹੀਂ।।
ਬਾਰ ਬਾਰ ਸਬ ਲਾਗਹਿਂ ਪਾਏ ਕਹਹਿਂ ਬਚਨ ਮਰਿਦੁ ਸਰਲ ਸੁਭਾਏ।
ਰਾਜਕੁਮਾਰਿ ਬਿਨਯ ਹਮ ਕਰਹੀਂ। ਤਿਯ ਸੁਭਾਯਕਛੁ ਪੂਤ ਡਰਹੀਂ।
ਸ੍ਵਾਮਿਨਿ ਅਬਿਨਯ ਛਮਬਿ ਹਮਾਰੀ। ਬਿਲਗੁ ਨ ਮਾਨਬ ਜਾਨਿ ਗਵਾੀ।।
ਰਾਜਕੁਅ ਦੋਉ ਸਹਜ ਸਲੋਨੇ। ਇਨ੍ਹ ਤੇਂ ਲਹੀ ਦੁਤਿ ਮਰਕਤ ਸੋਨੇ।।

Pages

Subscribe to RSS - verse