चौपाई
ਸੁਨਿ ਸਨੇਹਮਯ ਪੁਰਜਨ ਬਾਨੀ। ਨਿਂਦਹਿਂ ਜੋਗ ਬਿਰਤਿ ਮੁਨਿ ਗ੍ਯਾਨੀ।।
ਏਹਿ ਬਿਧਿ ਨਿਤ੍ਯਕਰਮ ਕਰਿ ਪੁਰਜਨ। ਰਾਮਹਿ ਕਰਹਿਂ ਪ੍ਰਨਾਮ ਪੁਲਕਿ ਤਨ।।
ਊ ਨੀਚ ਮਧ੍ਯਮ ਨਰ ਨਾਰੀ। ਲਹਹਿਂ ਦਰਸੁ ਨਿਜ ਨਿਜ ਅਨੁਹਾਰੀ।।
ਸਾਵਧਾਨ ਸਬਹੀ ਸਨਮਾਨਹਿਂ। ਸਕਲ ਸਰਾਹਤ ਕਰਿਪਾਨਿਧਾਨਹਿਂ।।
ਲਰਿਕਾਇਹਿ ਤੇ ਰਘੁਬਰ ਬਾਨੀ। ਪਾਲਤ ਨੀਤਿ ਪ੍ਰੀਤਿ ਪਹਿਚਾਨੀ।।
ਸੀਲ ਸਕੋਚ ਸਿਂਧੁ ਰਘੁਰਾਊ। ਸੁਮੁਖ ਸੁਲੋਚਨ ਸਰਲ ਸੁਭਾਊ।।
ਕਹਤ ਰਾਮ ਗੁਨ ਗਨ ਅਨੁਰਾਗੇ। ਸਬ ਨਿਜ ਭਾਗ ਸਰਾਹਨ ਲਾਗੇ।।
ਹਮ ਸਮ ਪੁਨ੍ਯ ਪੁਂਜ ਜਗ ਥੋਰੇ। ਜਿਨ੍ਹਹਿ ਰਾਮੁ ਜਾਨਤ ਕਰਿ ਮੋਰੇ।।

चौपाई
ਦੂਤਨ੍ਹ ਆਇ ਭਰਤ ਕਇ ਕਰਨੀ। ਜਨਕ ਸਮਾਜ ਜਥਾਮਤਿ ਬਰਨੀ।।
ਸੁਨਿ ਗੁਰ ਪਰਿਜਨ ਸਚਿਵ ਮਹੀਪਤਿ। ਭੇ ਸਬ ਸੋਚ ਸਨੇਹਬਿਕਲ ਅਤਿ।।
ਧਰਿ ਧੀਰਜੁ ਕਰਿ ਭਰਤ ਬਡ਼ਾਈ। ਲਿਏ ਸੁਭਟ ਸਾਹਨੀ ਬੋਲਾਈ।।
ਘਰ ਪੁਰ ਦੇਸ ਰਾਖਿ ਰਖਵਾਰੇ। ਹਯ ਗਯ ਰਥ ਬਹੁ ਜਾਨ ਸਾਰੇ।।
ਦੁਘਰੀ ਸਾਧਿ ਚਲੇ ਤਤਕਾਲਾ। ਕਿਏ ਬਿਸ਼੍ਰਾਮੁ ਨ ਮਗ ਮਹੀਪਾਲਾ।।
ਭੋਰਹਿਂ ਆਜੁ ਨਹਾਇ ਪ੍ਰਯਾਗਾ। ਚਲੇ ਜਮੁਨ ਉਤਰਨ ਸਬੁ ਲਾਗਾ।।
ਖਬਰਿ ਲੇਨ ਹਮ ਪਠਏ ਨਾਥਾ। ਤਿਨ੍ਹ ਕਹਿ ਅਸ ਮਹਿ ਨਾਯਉ ਮਾਥਾ।।
ਸਾਥ ਕਿਰਾਤ ਛ ਸਾਤਕ ਦੀਨ੍ਹੇ। ਮੁਨਿਬਰ ਤੁਰਤ ਬਿਦਾ ਚਰ ਕੀਨ੍ਹੇ।।

चौपाई
ਭਰਤ ਬਚਨ ਸੁਚਿ ਸੁਨਿ ਸੁਰ ਹਰਸ਼ੇ। ਸਾਧੁ ਸਰਾਹਿ ਸੁਮਨ ਸੁਰ ਬਰਸ਼ੇ।।
ਅਸਮਂਜਸ ਬਸ ਅਵਧ ਨੇਵਾਸੀ। ਪ੍ਰਮੁਦਿਤ ਮਨ ਤਾਪਸ ਬਨਬਾਸੀ।।
ਚੁਪਹਿਂ ਰਹੇ ਰਘੁਨਾਥ ਸੋਚੀ। ਪ੍ਰਭੁ ਗਤਿ ਦੇਖਿ ਸਭਾ ਸਬ ਸੋਚੀ।।
ਜਨਕ ਦੂਤ ਤੇਹਿ ਅਵਸਰ ਆਏ। ਮੁਨਿ ਬਸਿਸ਼੍ਠਸੁਨਿ ਬੇਗਿ ਬੋਲਾਏ।।
ਕਰਿ ਪ੍ਰਨਾਮ ਤਿਨ੍ਹ ਰਾਮੁ ਨਿਹਾਰੇ। ਬੇਸ਼ੁ ਦੇਖਿ ਭਏ ਨਿਪਟ ਦੁਖਾਰੇ।।
ਦੂਤਨ੍ਹ ਮੁਨਿਬਰ ਬੂਝੀ ਬਾਤਾ। ਕਹਹੁ ਬਿਦੇਹ ਭੂਪ ਕੁਸਲਾਤਾ।।
ਸੁਨਿ ਸਕੁਚਾਇ ਨਾਇ ਮਹਿ ਮਾਥਾ। ਬੋਲੇ ਚਰ ਬਰ ਜੋਰੇਂ ਹਾਥਾ।।
ਬੂਝਬ ਰਾਉਰ ਸਾਦਰ ਸਾਈਂ। ਕੁਸਲ ਹੇਤੁ ਸੋ ਭਯਉ ਗੋਸਾਈਂ।।

चौपाई
ਲਖਿ ਸਬ ਬਿਧਿ ਗੁਰ ਸ੍ਵਾਮਿ ਸਨੇਹੂ। ਮਿਟੇਉ ਛੋਭੁ ਨਹਿਂ ਮਨ ਸਂਦੇਹੂ।।
ਅਬ ਕਰੁਨਾਕਰ ਕੀਜਿਅ ਸੋਈ। ਜਨ ਹਿਤ ਪ੍ਰਭੁ ਚਿਤ ਛੋਭੁ ਨ ਹੋਈ।।
ਜੋ ਸੇਵਕੁ ਸਾਹਿਬਹਿ ਸੋਚੀ। ਨਿਜ ਹਿਤ ਚਹਇ ਤਾਸੁ ਮਤਿ ਪੋਚੀ।।
ਸੇਵਕ ਹਿਤ ਸਾਹਿਬ ਸੇਵਕਾਈ। ਕਰੈ ਸਕਲ ਸੁਖ ਲੋਭ ਬਿਹਾਈ।।
ਸ੍ਵਾਰਥੁ ਨਾਥ ਫਿਰੇਂ ਸਬਹੀ ਕਾ। ਕਿਏਰਜਾਇ ਕੋਟਿ ਬਿਧਿ ਨੀਕਾ।।
ਯਹ ਸ੍ਵਾਰਥ ਪਰਮਾਰਥ ਸਾਰੁ। ਸਕਲ ਸੁਕਰਿਤ ਫਲ ਸੁਗਤਿ ਸਿਂਗਾਰੁ।।
ਦੇਵ ਏਕ ਬਿਨਤੀ ਸੁਨਿ ਮੋਰੀ। ਉਚਿਤ ਹੋਇ ਤਸ ਕਰਬ ਬਹੋਰੀ।।
ਤਿਲਕ ਸਮਾਜੁ ਸਾਜਿ ਸਬੁ ਆਨਾ। ਕਰਿਅ ਸੁਫਲ ਪ੍ਰਭੁ ਜੌਂ ਮਨੁ ਮਾਨਾ।।

चौपाई
ਸੀਤਾਪਤਿ ਸੇਵਕ ਸੇਵਕਾਈ। ਕਾਮਧੇਨੁ ਸਯ ਸਰਿਸ ਸੁਹਾਈ।।
ਭਰਤ ਭਗਤਿ ਤੁਮ੍ਹਰੇਂ ਮਨ ਆਈ। ਤਜਹੁ ਸੋਚੁ ਬਿਧਿ ਬਾਤ ਬਨਾਈ।।
ਦੇਖੁ ਦੇਵਪਤਿ ਭਰਤ ਪ੍ਰਭਾਊ। ਸਹਜ ਸੁਭਾਯਬਿਬਸ ਰਘੁਰਾਊ।।
ਮਨ ਥਿਰ ਕਰਹੁ ਦੇਵ ਡਰੁ ਨਾਹੀਂ। ਭਰਤਹਿ ਜਾਨਿ ਰਾਮ ਪਰਿਛਾਹੀਂ।।
ਸੁਨੋ ਸੁਰਗੁਰ ਸੁਰ ਸਂਮਤ ਸੋਚੂ। ਅਂਤਰਜਾਮੀ ਪ੍ਰਭੁਹਿ ਸਕੋਚੂ।।
ਨਿਜ ਸਿਰ ਭਾਰੁ ਭਰਤ ਜਿਯਜਾਨਾ। ਕਰਤ ਕੋਟਿ ਬਿਧਿ ਉਰ ਅਨੁਮਾਨਾ।।
ਕਰਿ ਬਿਚਾਰੁ ਮਨ ਦੀਨ੍ਹੀ ਠੀਕਾ। ਰਾਮ ਰਜਾਯਸ ਆਪਨ ਨੀਕਾ।।
ਨਿਜ ਪਨ ਤਜਿ ਰਾਖੇਉ ਪਨੁ ਮੋਰਾ। ਛੋਹੁ ਸਨੇਹੁ ਕੀਨ੍ਹ ਨਹਿਂ ਥੋਰਾ।।