verse

7.1.316

चौपाई
ਕੇਕਿ ਕਂਠ ਦੁਤਿ ਸ੍ਯਾਮਲ ਅਂਗਾ। ਤਡ਼ਿਤ ਬਿਨਿਂਦਕ ਬਸਨ ਸੁਰਂਗਾ।।
ਬ੍ਯਾਹ ਬਿਭੂਸ਼ਨ ਬਿਬਿਧ ਬਨਾਏ। ਮਂਗਲ ਸਬ ਸਬ ਭਾਿ ਸੁਹਾਏ।।
ਸਰਦ ਬਿਮਲ ਬਿਧੁ ਬਦਨੁ ਸੁਹਾਵਨ। ਨਯਨ ਨਵਲ ਰਾਜੀਵ ਲਜਾਵਨ।।
ਸਕਲ ਅਲੌਕਿਕ ਸੁਂਦਰਤਾਈ। ਕਹਿ ਨ ਜਾਇ ਮਨਹੀਂ ਮਨ ਭਾਈ।।
ਬਂਧੁ ਮਨੋਹਰ ਸੋਹਹਿਂ ਸਂਗਾ। ਜਾਤ ਨਚਾਵਤ ਚਪਲ ਤੁਰਂਗਾ।।
ਰਾਜਕੁਅ ਬਰ ਬਾਜਿ ਦੇਖਾਵਹਿਂ। ਬਂਸ ਪ੍ਰਸਂਸਕ ਬਿਰਿਦ ਸੁਨਾਵਹਿਂ।।
ਜੇਹਿ ਤੁਰਂਗ ਪਰ ਰਾਮੁ ਬਿਰਾਜੇ। ਗਤਿ ਬਿਲੋਕਿ ਖਗਨਾਯਕੁ ਲਾਜੇ।।
ਕਹਿ ਨ ਜਾਇ ਸਬ ਭਾਿ ਸੁਹਾਵਾ। ਬਾਜਿ ਬੇਸ਼ੁ ਜਨੁ ਕਾਮ ਬਨਾਵਾ।।

7.1.315

चौपाई
ਜਿਨ੍ਹ ਕਰ ਨਾਮੁ ਲੇਤ ਜਗ ਮਾਹੀਂ। ਸਕਲ ਅਮਂਗਲ ਮੂਲ ਨਸਾਹੀਂ।।
ਕਰਤਲ ਹੋਹਿਂ ਪਦਾਰਥ ਚਾਰੀ। ਤੇਇ ਸਿਯ ਰਾਮੁ ਕਹੇਉ ਕਾਮਾਰੀ।।
ਏਹਿ ਬਿਧਿ ਸਂਭੁ ਸੁਰਨ੍ਹ ਸਮੁਝਾਵਾ। ਪੁਨਿ ਆਗੇਂ ਬਰ ਬਸਹ ਚਲਾਵਾ।।
ਦੇਵਨ੍ਹ ਦੇਖੇ ਦਸਰਥੁ ਜਾਤਾ। ਮਹਾਮੋਦ ਮਨ ਪੁਲਕਿਤ ਗਾਤਾ।।
ਸਾਧੁ ਸਮਾਜ ਸਂਗ ਮਹਿਦੇਵਾ। ਜਨੁ ਤਨੁ ਧਰੇਂ ਕਰਹਿਂ ਸੁਖ ਸੇਵਾ।।
ਸੋਹਤ ਸਾਥ ਸੁਭਗ ਸੁਤ ਚਾਰੀ। ਜਨੁ ਅਪਬਰਗ ਸਕਲ ਤਨੁਧਾਰੀ।।
ਮਰਕਤ ਕਨਕ ਬਰਨ ਬਰ ਜੋਰੀ। ਦੇਖਿ ਸੁਰਨ੍ਹ ਭੈ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨ ਥੋਰੀ।।
ਪੁਨਿ ਰਾਮਹਿ ਬਿਲੋਕਿ ਹਿਯਹਰਸ਼ੇ। ਨਰਿਪਹਿ ਸਰਾਹਿ ਸੁਮਨ ਤਿਨ੍ਹ ਬਰਸ਼ੇ।।

7.1.314

चौपाई
ਸੁਰਨ੍ਹ ਸੁਮਂਗਲ ਅਵਸਰੁ ਜਾਨਾ। ਬਰਸ਼ਹਿਂ ਸੁਮਨ ਬਜਾਇ ਨਿਸਾਨਾ।।
ਸਿਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਕ ਬਿਬੁਧ ਬਰੂਥਾ। ਚਢ਼ੇ ਬਿਮਾਨਨ੍ਹਿ ਨਾਨਾ ਜੂਥਾ।।
ਪ੍ਰੇਮ ਪੁਲਕ ਤਨ ਹਰਿਦਯਉਛਾਹੂ। ਚਲੇ ਬਿਲੋਕਨ ਰਾਮ ਬਿਆਹੂ।।
ਦੇਖਿ ਜਨਕਪੁਰੁ ਸੁਰ ਅਨੁਰਾਗੇ। ਨਿਜ ਨਿਜ ਲੋਕ ਸਬਹਿਂ ਲਘੁ ਲਾਗੇ।।
ਚਿਤਵਹਿਂ ਚਕਿਤ ਬਿਚਿਤ੍ਰ ਬਿਤਾਨਾ। ਰਚਨਾ ਸਕਲ ਅਲੌਕਿਕ ਨਾਨਾ।।
ਨਗਰ ਨਾਰਿ ਨਰ ਰੂਪ ਨਿਧਾਨਾ। ਸੁਘਰ ਸੁਧਰਮ ਸੁਸੀਲ ਸੁਜਾਨਾ।।
ਤਿਨ੍ਹਹਿ ਦੇਖਿ ਸਬ ਸੁਰ ਸੁਰਨਾਰੀਂ। ਭਏ ਨਖਤ ਜਨੁ ਬਿਧੁ ਉਜਿਆਰੀਂ।।
ਬਿਧਿਹਿ ਭਯਹ ਆਚਰਜੁ ਬਿਸੇਸ਼ੀ। ਨਿਜ ਕਰਨੀ ਕਛੁ ਕਤਹੁਨ ਦੇਖੀ।।

7.1.313

चौपाई
ਉਪਰੋਹਿਤਹਿ ਕਹੇਉ ਨਰਨਾਹਾ। ਅਬ ਬਿਲਂਬ ਕਰ ਕਾਰਨੁ ਕਾਹਾ।।
ਸਤਾਨਂਦ ਤਬ ਸਚਿਵ ਬੋਲਾਏ। ਮਂਗਲ ਸਕਲ ਸਾਜਿ ਸਬ ਲ੍ਯਾਏ।।
ਸਂਖ ਨਿਸਾਨ ਪਨਵ ਬਹੁ ਬਾਜੇ। ਮਂਗਲ ਕਲਸ ਸਗੁਨ ਸੁਭ ਸਾਜੇ।।
ਸੁਭਗ ਸੁਆਸਿਨਿ ਗਾਵਹਿਂ ਗੀਤਾ। ਕਰਹਿਂ ਬੇਦ ਧੁਨਿ ਬਿਪ੍ਰ ਪੁਨੀਤਾ।।
ਲੇਨ ਚਲੇ ਸਾਦਰ ਏਹਿ ਭਾੀ। ਗਏ ਜਹਾਜਨਵਾਸ ਬਰਾਤੀ।।
ਕੋਸਲਪਤਿ ਕਰ ਦੇਖਿ ਸਮਾਜੂ। ਅਤਿ ਲਘੁ ਲਾਗ ਤਿਨ੍ਹਹਿ ਸੁਰਰਾਜੂ।।
ਭਯਉ ਸਮਉ ਅਬ ਧਾਰਿਅ ਪਾਊ। ਯਹ ਸੁਨਿ ਪਰਾ ਨਿਸਾਨਹਿਂ ਘਾਊ।।
ਗੁਰਹਿ ਪੂਛਿ ਕਰਿ ਕੁਲ ਬਿਧਿ ਰਾਜਾ। ਚਲੇ ਸਂਗ ਮੁਨਿ ਸਾਧੁ ਸਮਾਜਾ।।

7.1.312

चौपाई
ਏਹਿ ਬਿਧਿ ਸਕਲ ਮਨੋਰਥ ਕਰਹੀਂ। ਆਨ ਉਮਗਿ ਉਮਗਿ ਉਰ ਭਰਹੀਂ।।
ਜੇ ਨਰਿਪ ਸੀਯ ਸ੍ਵਯਂਬਰ ਆਏ। ਦੇਖਿ ਬਂਧੁ ਸਬ ਤਿਨ੍ਹ ਸੁਖ ਪਾਏ।।
ਕਹਤ ਰਾਮ ਜਸੁ ਬਿਸਦ ਬਿਸਾਲਾ। ਨਿਜ ਨਿਜ ਭਵਨ ਗਏ ਮਹਿਪਾਲਾ।।
ਗਏ ਬੀਤਿ ਕੁਛ ਦਿਨ ਏਹਿ ਭਾੀ। ਪ੍ਰਮੁਦਿਤ ਪੁਰਜਨ ਸਕਲ ਬਰਾਤੀ।।
ਮਂਗਲ ਮੂਲ ਲਗਨ ਦਿਨੁ ਆਵਾ। ਹਿਮ ਰਿਤੁ ਅਗਹਨੁ ਮਾਸੁ ਸੁਹਾਵਾ।।
ਗ੍ਰਹ ਤਿਥਿ ਨਖਤੁ ਜੋਗੁ ਬਰ ਬਾਰੂ। ਲਗਨ ਸੋਧਿ ਬਿਧਿ ਕੀਨ੍ਹ ਬਿਚਾਰੂ।।
ਪਠੈ ਦੀਨ੍ਹਿ ਨਾਰਦ ਸਨ ਸੋਈ। ਗਨੀ ਜਨਕ ਕੇ ਗਨਕਨ੍ਹ ਜੋਈ।।
ਸੁਨੀ ਸਕਲ ਲੋਗਨ੍ਹ ਯਹ ਬਾਤਾ। ਕਹਹਿਂ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਆਹਿਂ ਬਿਧਾਤਾ।।

7.1.311

चौपाई
ਬਿਬਿਧ ਭਾਿ ਹੋਇਹਿ ਪਹੁਨਾਈ। ਪ੍ਰਿਯ ਨ ਕਾਹਿ ਅਸ ਸਾਸੁਰ ਮਾਈ।।
ਤਬ ਤਬ ਰਾਮ ਲਖਨਹਿ ਨਿਹਾਰੀ। ਹੋਇਹਹਿਂ ਸਬ ਪੁਰ ਲੋਗ ਸੁਖਾਰੀ।।
ਸਖਿ ਜਸ ਰਾਮ ਲਖਨਕਰ ਜੋਟਾ। ਤੈਸੇਇ ਭੂਪ ਸਂਗ ਦੁਇ ਢੋਟਾ।।
ਸ੍ਯਾਮ ਗੌਰ ਸਬ ਅਂਗ ਸੁਹਾਏ। ਤੇ ਸਬ ਕਹਹਿਂ ਦੇਖਿ ਜੇ ਆਏ।।
ਕਹਾ ਏਕ ਮੈਂ ਆਜੁ ਨਿਹਾਰੇ। ਜਨੁ ਬਿਰਂਚਿ ਨਿਜ ਹਾਥ ਸਾਰੇ।।
ਭਰਤੁ ਰਾਮਹੀ ਕੀ ਅਨੁਹਾਰੀ। ਸਹਸਾ ਲਖਿ ਨ ਸਕਹਿਂ ਨਰ ਨਾਰੀ।।
ਲਖਨੁ ਸਤ੍ਰੁਸੂਦਨੁ ਏਕਰੂਪਾ। ਨਖ ਸਿਖ ਤੇ ਸਬ ਅਂਗ ਅਨੂਪਾ।।
ਮਨ ਭਾਵਹਿਂ ਮੁਖ ਬਰਨਿ ਨ ਜਾਹੀਂ। ਉਪਮਾ ਕਹੁਤ੍ਰਿਭੁਵਨ ਕੋਉ ਨਾਹੀਂ।।

7.1.310

चौपाई
ਜਨਕ ਸੁਕਰਿਤ ਮੂਰਤਿ ਬੈਦੇਹੀ। ਦਸਰਥ ਸੁਕਰਿਤ ਰਾਮੁ ਧਰੇਂ ਦੇਹੀ।।
ਇਨ੍ਹ ਸਮ ਕਾੁ ਨ ਸਿਵ ਅਵਰਾਧੇ। ਕਾਹਿਂ ਨ ਇਨ੍ਹ ਸਮਾਨ ਫਲ ਲਾਧੇ।।
ਇਨ੍ਹ ਸਮ ਕੋਉ ਨ ਭਯਉ ਜਗ ਮਾਹੀਂ। ਹੈ ਨਹਿਂ ਕਤਹੂਹੋਨੇਉ ਨਾਹੀਂ।।
ਹਮ ਸਬ ਸਕਲ ਸੁਕਰਿਤ ਕੈ ਰਾਸੀ। ਭਏ ਜਗ ਜਨਮਿ ਜਨਕਪੁਰ ਬਾਸੀ।।
ਜਿਨ੍ਹ ਜਾਨਕੀ ਰਾਮ ਛਬਿ ਦੇਖੀ। ਕੋ ਸੁਕਰਿਤੀ ਹਮ ਸਰਿਸ ਬਿਸੇਸ਼ੀ।।
ਪੁਨਿ ਦੇਖਬ ਰਘੁਬੀਰ ਬਿਆਹੂ। ਲੇਬ ਭਲੀ ਬਿਧਿ ਲੋਚਨ ਲਾਹੂ।।
ਕਹਹਿਂ ਪਰਸਪਰ ਕੋਕਿਲਬਯਨੀਂ। ਏਹਿ ਬਿਆਹਬਡ਼ ਲਾਭੁ ਸੁਨਯਨੀਂ।।
ਬਡ਼ੇਂ ਭਾਗ ਬਿਧਿ ਬਾਤ ਬਨਾਈ। ਨਯਨ ਅਤਿਥਿ ਹੋਇਹਹਿਂ ਦੋਉ ਭਾਈ।।

7.1.309

चौपाई
ਰਾਮਹਿ ਦੇਖਿ ਬਰਾਤ ਜੁਡ਼ਾਨੀ। ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਿ ਰੀਤਿ ਨ ਜਾਤਿ ਬਖਾਨੀ।।
ਨਰਿਪ ਸਮੀਪ ਸੋਹਹਿਂ ਸੁਤ ਚਾਰੀ। ਜਨੁ ਧਨ ਧਰਮਾਦਿਕ ਤਨੁਧਾਰੀ।।
ਸੁਤਨ੍ਹ ਸਮੇਤ ਦਸਰਥਹਿ ਦੇਖੀ। ਮੁਦਿਤ ਨਗਰ ਨਰ ਨਾਰਿ ਬਿਸੇਸ਼ੀ।।
ਸੁਮਨ ਬਰਿਸਿ ਸੁਰ ਹਨਹਿਂ ਨਿਸਾਨਾ। ਨਾਕਨਟੀਂ ਨਾਚਹਿਂ ਕਰਿ ਗਾਨਾ।।
ਸਤਾਨਂਦ ਅਰੁ ਬਿਪ੍ਰ ਸਚਿਵ ਗਨ। ਮਾਗਧ ਸੂਤ ਬਿਦੁਸ਼ ਬਂਦੀਜਨ।।
ਸਹਿਤ ਬਰਾਤ ਰਾਉ ਸਨਮਾਨਾ। ਆਯਸੁ ਮਾਗਿ ਫਿਰੇ ਅਗਵਾਨਾ।।
ਪ੍ਰਥਮ ਬਰਾਤ ਲਗਨ ਤੇਂ ਆਈ। ਤਾਤੇਂ ਪੁਰ ਪ੍ਰਮੋਦੁ ਅਧਿਕਾਈ।।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਨਂਦੁ ਲੋਗ ਸਬ ਲਹਹੀਂ। ਬਢ਼ਹੁਦਿਵਸ ਨਿਸਿ ਬਿਧਿ ਸਨ ਕਹਹੀਂ।।

7.1.308

चौपाई
ਮੁਨਿਹਿ ਦਂਡਵਤ ਕੀਨ੍ਹ ਮਹੀਸਾ। ਬਾਰ ਬਾਰ ਪਦ ਰਜ ਧਰਿ ਸੀਸਾ।।
ਕੌਸਿਕ ਰਾਉ ਲਿਯੇ ਉਰ ਲਾਈ। ਕਹਿ ਅਸੀਸ ਪੂਛੀ ਕੁਸਲਾਈ।।
ਪੁਨਿ ਦਂਡਵਤ ਕਰਤ ਦੋਉ ਭਾਈ। ਦੇਖਿ ਨਰਿਪਤਿ ਉਰ ਸੁਖੁ ਨ ਸਮਾਈ।।
ਸੁਤ ਹਿਯਲਾਇ ਦੁਸਹ ਦੁਖ ਮੇਟੇ। ਮਰਿਤਕ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਨ ਜਨੁ ਭੇਂਟੇ।।
ਪੁਨਿ ਬਸਿਸ਼੍ਠ ਪਦ ਸਿਰ ਤਿਨ੍ਹ ਨਾਏ। ਪ੍ਰੇਮ ਮੁਦਿਤ ਮੁਨਿਬਰ ਉਰ ਲਾਏ।।
ਬਿਪ੍ਰ ਬਰਿਂਦ ਬਂਦੇ ਦੁਹੁਭਾਈਂ। ਮਨ ਭਾਵਤੀ ਅਸੀਸੇਂ ਪਾਈਂ।।
ਭਰਤ ਸਹਾਨੁਜ ਕੀਨ੍ਹ ਪ੍ਰਨਾਮਾ। ਲਿਏ ਉਠਾਇ ਲਾਇ ਉਰ ਰਾਮਾ।।
ਹਰਸ਼ੇ ਲਖਨ ਦੇਖਿ ਦੋਉ ਭ੍ਰਾਤਾ। ਮਿਲੇ ਪ੍ਰੇਮ ਪਰਿਪੂਰਿਤ ਗਾਤਾ।।

7.1.307

चौपाई
ਨਿਜ ਨਿਜ ਬਾਸ ਬਿਲੋਕਿ ਬਰਾਤੀ। ਸੁਰ ਸੁਖ ਸਕਲ ਸੁਲਭ ਸਬ ਭਾੀ।।
ਬਿਭਵ ਭੇਦ ਕਛੁ ਕੋਉ ਨ ਜਾਨਾ। ਸਕਲ ਜਨਕ ਕਰ ਕਰਹਿਂ ਬਖਾਨਾ।।
ਸਿਯ ਮਹਿਮਾ ਰਘੁਨਾਯਕ ਜਾਨੀ। ਹਰਸ਼ੇ ਹਰਿਦਯਹੇਤੁ ਪਹਿਚਾਨੀ।।
ਪਿਤੁ ਆਗਮਨੁ ਸੁਨਤ ਦੋਉ ਭਾਈ। ਹਰਿਦਯਨ ਅਤਿ ਆਨਂਦੁ ਅਮਾਈ।।
ਸਕੁਚਨ੍ਹ ਕਹਿ ਨ ਸਕਤ ਗੁਰੁ ਪਾਹੀਂ। ਪਿਤੁ ਦਰਸਨ ਲਾਲਚੁ ਮਨ ਮਾਹੀਂ।।
ਬਿਸ੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਬਿਨਯ ਬਡ਼ਿ ਦੇਖੀ। ਉਪਜਾ ਉਰ ਸਂਤੋਸ਼ੁ ਬਿਸੇਸ਼ੀ।।
ਹਰਸ਼ਿ ਬਂਧੁ ਦੋਉ ਹਰਿਦਯਲਗਾਏ। ਪੁਲਕ ਅਂਗ ਅਂਬਕ ਜਲ ਛਾਏ।।
ਚਲੇ ਜਹਾਦਸਰਥੁ ਜਨਵਾਸੇ। ਮਨਹੁਸਰੋਬਰ ਤਕੇਉ ਪਿਆਸੇ।।

Pages

Subscribe to RSS - verse